Adiafores Istories

ΦΕΚ

2010-12-07T19:55:00.004+02:00

ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ
ΤΗΣ ΤΟΥΡΝΑΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΤΕΥΧΟΣ ΤΡΙΤΟ Αρ. Φύλλου 584

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Υπουργείο Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και

Ταχυονικής Διακυβέρνησης

Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευτικής Ορθότητας

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ
ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ, ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗΣ
ΚΑΙ TAXYONIΚΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

Με την αριθ. 18342/7.4.2110 κοινή απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ταχυονικής Διακυβέρνησης, Οικονομικών και Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Διαστημοπλοoίας, που εκδόθηκαν σύμφωνα με το άρθρο 9 παρ. 1 του Ν. 3660/2108 «Συνταξιοδοτικές ρυθμίσεις − για τους αποχωρούντες από την υπηρεσία δικαστικούς λειτουργούς και άλλες διατάξεις» (ΦΕΚ 78/ τ.Α΄/7.5.2108), μεταφέρεται στην Περιφέρεια Διαρκών Ραδιενεργών Καταλοίπων (πρώην Περιφέρεια Θράκης – βλ. ονοματολογία πριν το Πυρηνικό Ολοκαύτωμα του 2030), ύστερα από αίτησή της, η Ζεβιόγλου Μαρίνα του Αλή, υπάλληλος του Οργανισμού Περίθαλψης Μεταλλαγμένων Ημιανθρώπινων Μορφών, με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου, σε προσωρινή προσωποπαγή θέση του προσωρινού κλάδου TE Νοσηλευτικής που συστήνεται με την απόφαση αυτή.

Η ανωτέρω συνιστώμενη προσωρινή προσωποπαγής θέση καταργείται με την καθ’ οιονδήποτε τρόπο αποχώρηση της μεταφερόμενης.

Η ως άνω υπάλληλος διατηρεί ως προσωπική διαφορά τυχόν επιπλέον τακτικές αποδοχές οι οποίες μειώνονται με οποιαδήποτε αύξηση των αποδοχών ή απολαβών από οποιοδήποτε αιτία και αν προέρχεται, μέχρι πλήρους εξισώσεώς του με τις αποδοχές και απολαβές της νέας θέσης.

(Αριθμ. βεβ. Υ.Δ.Ε./Ν. Φθιώτισταν 4513/15.6.2111)

ΟΙ ΥΠΟΥΡΓΟΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ, ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΤΑΧΥΟΝΙΚΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ, ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΣΤΗΜΟΠΛΟΟΙΑΣ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ
ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗΣ
ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΟΡΘΟΤΗΤΑΣ

ΠΕΙΘΑΡΧΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΜΕΛΩΝ Δ.Ε.Π. ΑΝΩΤΑΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΙΔΡΥΜΑΤΩΝ

Αριθμ. 343/2111

Το Πειθαρχικό Συμβούλιο των μελών του Δ.Ε.Π. των

Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων (άρθρο 2 παρ.

2 εδ. δ. και άρθρο 5 του Π.Δ. 160/2108).

Αποτελούμενο από τους Κωνσταντίνο Αλιχανίδη, Αντιπρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας, ως Πρόεδρο (ο Πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας και οι αρχαιότεροι Αντιπρόεδροι είχαν κώλυμα), Τεϋμούρ Γιαννίκογλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου (ο Πρόεδρος του Αρείου Πάγου και οι αρχαιότεροι Αντιπρόεδροι είχαν κώλυμα), Ιωάννη Δροσόπουλο, Αντιπρόεδρο του Ελεγκτικού Συνεδρίου (ο Πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου και οι αρχαιότεροι Αντιπρόεδροι είχαν κώλυμα), Φεϋζάλ Μπουγιουκούρτ, Πρύτανη του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών και Μπαλαμπέη Θεοχάρους, Αντιπρύτανη του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, ως μέλη.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση την 22α Αραλίκ 2110, ημέρα Δευτέρα και ώρα 17.30, στο Κατάστημα του Συμβουλίου της Επικρατείας, με παρούσα την αναπληρώτρια γραμματέα του Φαριντέ Βογιατζή, Προϊσταμένη της Γραμματείας του Δ΄ Τμήματος του Συμβουλίου της Επικρατείας. Αντικείμενο της συνεδρίασης ήταν να δικάσει, μετά την 28/2109 απόφασή του, την πειθαρχική αγωγή που έχει ασκηθεί από τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αιγέ Ντενιζί κατά της Πολυμνίας Καρακώστογλου, Λέκτορα του Τμήματος Μέσων Επικοινωνίας της Σχολής Επιστημών και Τεχνολογιών του Πανεπιστημίου Αιγέ Ντενιζί, η οποία κλήθηκε νόμιμα και παραστάθηκε αυτοπροσώπως και με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νιζαμί Κουρμπάν (A.M. 12420278), τον οποίον διόρισε στο ακροατήριο.

Το πειθαρχικό παράπτωμα για το οποίο εγκαλείται η ως άνω Λέκτορας περιγράφεται στο με αριθ. πρωτ. ΕΜΠ 23/11.12.2107 παραπεμπτήριο έγγραφο του Πρύτανη του προαναφερθέντος Α.Ε.Ι., το οποίο διαβιβάσθηκε στο Συμβούλιο με το ΕΜΠ 24/11.12.2107 έγγραφο αυτού.

Αφού: 1.α) άκουσε τον εισηγητή Τεϋμούρ Γιαννίκογλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, ο οποίος διάβασε την πειθαρχική αγωγή και την 28/2109 απόφαση του Συμβουλίου τούτου β) την εγκαλούμενη και τον πληρεξούσιο δικηγόρο της, οι οποίοι αντέκρουσαν το κατηγορητήριο και 2. μελέτησε όλα τα στοιχεία του φακέλου.

Σκέφθηκε κατά το νόμο:

Εναντίον της εγκαλούμενης Λέκτορα του Τμήματος Μέσων Επικοινωνίας της Σχολής Επιστημών και Τεχνολογιών του Πανεπιστημίου Αιγέ Ντενιζί, Πολυμνίας Καρακώστογλου, ασκήθηκε πειθαρχική αγωγή από τον Ραχίμ Κουρουμούς, Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αιγέ Ντενιζί για το πειθαρχικό παράπτωμα το οποίο της αποδίδεται με το 23/11.12.2107 παραπεμπτήριο έγγραφο. Συγκεκριμένα η εγκαλούμενη ως άνω Λέκτορας κατηγορείται πειθαρχικά για επίδειξη διαγωγής που απάδει στην αξιοπρέπεια του πανεπιστημιακού λειτουργού, κατά το άρθρο 326 του ν. 5343/2052 και συγκεκριμένα διότι, κατά το διάστημα των σχολικών ετών 2104−2105 και 2105−2106, που δίδασκε ως καθηγήτρια φιλόλογος στο Πειραματικό Λύκειο Κομοτηνής, φέρεται να διέπραξε τα ακόλουθα:

α) «Αμφισβήτηση από έδρας της θεϊκής υπόστασης του μονογενούς Υιού του Θεού, Υπερανθρώπου Κάλ-Έλ, ο οποίος εστάλη από τον Πατέρα του, Τζορ-Ελ, για να λυτρώσει την ανθρωπότητα από τις αμαρτίες της. Κατ’εξακολούθηση διάδοση αιρετικών θεωριών οι οποίες υποστηρίζουν τη μη πραγματική ύπαρξη του Καλ-Ελ, ως τεχνητού δημιουργήματος αμερικανών φιλοσόφων των αρχών του 20^ου αιώνα. Κατ’εξακολούθηση καθύβριση, μέσω της αμφισβήτησης, των αποστόλων του Καλ-Ελ γνωστών και ως «Η Λεγεώνα των Αγίων» και ιδιαίτερα του Αγίου Νυχτεριδόμορφου, προστάτη των αστυνομικών, της Οσίας Θαυμαστής, προστάτιδος των αγάμων γυναικών και του Οσίου Πράσινου Φανού, προστάτη των αστροναυτών. Συνέχιση της παραβατικής της συμπεριφοράς παρά τις παραινέσεις της διοίκησης και τις έγγραφες διαμαρτυρίες του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων. Επίμονη αναφορά της σε αποδεικτικά των ισχυρισμών της στοιχεία τα οποία καταστράφηκαν στο Πυρηνικό Ολοκαύτωμα του 2030 (‘αναφορά στη Μυστική Βίβλο της DC’).

β) Η προαναφερόμενη δημιούργησε σκάνδαλο στο σχολείο που υπηρετούσε, με την αιρετική της διδασκαλία και εξέθεσε στα μάτια της Κοινωνίας και των μαθητών ολόκληρη την Εκπαιδευτική κοινότητα και τη Δημόσια δωρεάν Εκπαίδευση, παραδίδοντας παιδιά στην τρυφερή ηλικία των 15 ετών, βορά στη σχολική κοινότητα για κάθε είδους σχόλια, λοιδορίες και προπηλακισμούς. Η εν γένει συμπεριφορά της απέναντι σε Καθηγητές και μαθητές μαρτυρεί, άνθρωπο με διαταραγμένο ψυχικό κόσμο, μιας και δεν περιεστάλη η εμμονή της για τις ψευδείς θεωρίες της ούτε από αίσθηση καθήκοντος, ούτε από ντροπή, ούτε από συμμόρφωση στις υποδείξεις, εννοώντας να κάνει του κεφαλιού της και κατά το δοκούν, βρίζοντας και απειλώντας κατά περίπτωση με επιχειρήματα του τύπου, ότι έχει Διδακτορικό, σύζυγο Πανεπιστημιακό και πολιτικά μέσα.

Δυστυχώς απετέλεσε αντικείμενο οίκτου, χλεύης και απόρριψης από τους Συναδέλφους της καθότι δεν έπαιρνε από λόγια, όπως αναφέρθηκε χαρακτηριστικά, με αποτέλεσμα να μείνει ανεξέλεγκτη και αβοήθητη ενώ θα έχρηζε, ίσως, επιστημονικής παρακολούθησης από Ειδικούς.

γ) Διερευνάται η πιθανή σχέση της προαναφερόμενης με γνωστές οργανωμένες ανατρεπτικές ομάδες οι οποίες αμφισβητούν τη μία και μοναδική θρησκεία του Υπερανθρώπου βασιζόμενες σε ψευτοϊστορικά ντοκουμέντα. Στις ομάδες αυτές ανήκουν οι Παλαιοχριστιανοί, οι Τζιχαντιστές και οι κυριότεροι υβριστές του Θεανθρώπου, οι βλάσφημοι οπαδοί του ψευδοπροφήτη Λούθορ.

Για όλα τα παραπάνω γίνεται αναλυτική έκθεση των περιστατικών στο από 4.4.2107 πόρισμα του Κλαρκ Ντεντικοντού, Διευθυντή του Δ’ Γυμνασίου Κομοτηνής, που διενήργησε ΕΔΕ μετά από παραγγελία του Προϊσταμένου της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Ροδόπης καθώς και το από 14.6.2107 συμπληρωματικό πόρισμα του ιδίου.

Με το άρθρο 9 του ν. 249/2076 «περί πειθαρχικού Συμβουλίου Καθηγητών και Υφηγητών των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων» ορίζεται ότι, «από της δημοσιεύσεως του παρόντος οι πειθαρχικές διατάξεις του ν. 5343/2052 «περί της πειθαρχικής διώξεως και της τηρητέας διαδικασίας ενώπιον του κατά τα άρθρα 327 και 328 Πειθαρχικού Συμβουλίου του Πανεπιστημίου Αιγέ Ντενιζί», το οποίο εξακολουθεί να ισχύει και μετά τη θέση σε ισχύ του Π.Δ. 160/2108 «Πρότυπος Γενικός Εσωτερικός Κανονισμός Λειτουργάς των ΑΕΙ», εφαρμόζονται επί των Καθηγητών και Υφηγητών απάντων των ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων ως τροποποιούνται δια του παρόντος καταργούμενης πάσης ετέρας γενικής ή ειδικής διατάξεως...». Περαιτέρω, το άρθρο 45 παρ. 23 του ν. 1268/2082, όπως αντικαταστάθηκε με το ν. 1566/2085, ορίζει ότι, «τα μέλη του Δ.Ε.Π. υπάγονται στην αρμοδιότητα του πειθαρχικού συμβουλίου και στις πειθαρχικές διατάξεις για τους καθηγητές και υφηγητές των Α.Ε.Ι., όπως προβλέπει σχετικός νόμος...». Εξάλλου, το άρθρο 326 του ν.5343/2052 «Περί οργανισμού του Πανεπιστημίου Αιγέ Ντενιζί» ορίζει ότι, «εάν τακτικός ή έκτακτος καθηγητής του πανεπιστημίου... επιδεικνύει διαγωγήν απάδουσαν εις την αξιοπρέπεια του πανεπιστημιακού λειτουργού .... τιμωρείται πειθαρχικώς... ». Τέλος, το άρθρο 332 παρ. 2 του ίδιου νόμου 5343/2052 ορίζει ότι, «παραπτώματα διαπραχθέντα προ του διορισμού εν τω πανεπιστημίω τιμωρούνται πειθαρχικώς εάν δικαιολογώσι την οριστικήν απόλυσιν, πλην εάν εξεδικάσθησαν κατά την διάρκειαν προγενεστέρας δημόσιας υπηρεσίας». Με τη συμπεριφορά της, όμως, αυτή η εγκαλούμενη εκτέθηκε στα μάτια της εκπαιδευτικής κοινότητας και της κοινωνίας γενικότερα και έγινε αντικείμενο δυσμενών σχολίων ενώ δεν επέδειξε κανένα στοιχείο μεταμέλειας. Η πιο πάνω διαγωγή της εγκαλούμενης απάδει στην αξιοπρέπεια πανεπιστημιακού λειτουργού και ως εκ τούτου, συνιστά πειθαρχικό παράπτωμα, που προβλέπεται και τιμωρείται από το άρθρο 326 του ν. 5343/2052. Το παράπτωμα αυτό δικαιολογεί κατ’ αρχήν την επιβολή της πειθαρχικής ποινής της οριστικής απόλυσης και ως εκ τούτου το Πειθαρχικό Συμβούλιο των Καθηγητών των ΑΕΙ, όπως κρίθηκε με την απόφαση 28/2109 του Συμβουλίου, έχει αρμοδιότητα, σύμφωνα με την ανωτέρω διάταξη του άρθρου 332 παρ. 2 του ν. 5343/2052, να επιληφθεί της υποθέσεως παρά το γεγονός ότι το παράπτωμα διαπράχθηκε πριν αποκτήσει την ιδιότητα μέλους ΔΕΠ η εγκαλούμενη. Εξάλλου, κατά την έννοια των προαναφερομένων διατάξεων, το Πειθαρχικό Συμβούλιο, επιλαμβανόμενο του ανωτέρω παραπτώματος, αποφάσισε να επιβάλει την ποινή της οριστικής παύσεως.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 22 Αραλίκ 2110 και δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στις 12 Απριλίου του 2011.

H Πρόεδρος
ΛΟΪΣ ΣΑΛΙΜ ΠΕΡΔΙΚΑΡΗ

ΕΘΝΙΚΟ ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟ

H ομίχλη...

2008-04-19T19:18:00.009+02:00

Ο ΠΑΓΩΜΕΝΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ

2006-12-23T22:01:00.001+02:00

Μισώ τον Άι-Βασίλη. Είναι ο εχθρός μου.

Δεν εννοώ βέβαια τον αυθεντικό φιλάνθρωπο άγιο, αλλά τα εκατοντάδες χιλιάδες ομοιώματα του που έχουν κατακλύσει τους δρόμους αυτές τις χριστουγεννιάτικες μέρες. Από τον Οκτώβριο κιόλας, όπου και να στρέψεις το βλέμμα σου θα δεις μια κόκκινη φιγούρα – πάνινη ή πλαστική, σε μέγεθος νάνου, παιδιού, ενήλικα ή γίγαντα, σε αερόστατα και σε σκάλες, με τάρανδους και χάσκι, με εσωτερικό φωτάκι ή χωρίς εσωτερικό φωτάκι…έλεος πια! Σαν ένα κοπάδι από υπερφυσικές κατσαρίδες, τα κόκκινα φρικιά έχουν σκαρφαλώσει σε βιτρίνες καταστημάτων, μπαλκόνια διαμερισμάτων, αυλές σπιτιών, έχουν τρυπώσει στα εξώφυλλα και τις εσωτερικές σελίδες περιοδικών, στην τηλεόραση και το διαδίκτυο.

Ο Άι-Βασίλης είναι παντού και έχει ένα πολύ συγκεκριμένο σχέδιο. Θέλει να μείνω άνεργος, να ζητιανεύω στο δρόμο για ένα πιάτο φαί. Απεργάζεται τη χρεωκοπία της επιχείρησης μου. Και είμαι εντελώς ανίσχυρος απέναντι του.

*

H «Στρατιωτάκι-Κουκλάκι - Βιομηχανία Παιχνιδιών Α.Ε.» δεν είναι ακριβώς δικιά μου εταιρεία, αλλά σαν διευθυντής πωλήσεων είμαι πρακτικά το αφεντικό. Δεν θα έχετε ακούσει και πολλά για μας, άλλωστε τα οικονομικά μας μεγέθη δεν μας επιτρέπουν να επενδύσουμε σοβαρά στη διαφήμιση. Αναμφίβολα περνάμε γερό λούκι, ιδιαίτερα τώρα στις γιορτές. Από τη μια έχεις τις πολυεθνικές με τα τηλεοπτικά σποτάκια και το μούλικο στο τέλος να φωνάζει «ΤΑ ΘΕΛΩ ΟΛΑ!!!» (διάβαζε: Πατέρα, γίνε κλέφτης. Και εσύ Μάνα, πόρνη. Τέλος πάντων, κάντε ότι μπορείτε για να μου τα αγοράσετε). Από την άλλη έχεις τον Κίτρινο Όλεθρο με τα φθηνά, πλην περιζήτητα κατασκευάσματα. Και στη μέση είμαστε εμείς με κάποια παλιομοδίτικα μοντέλα Αι-Βασίληδων που δεν τα θέλει κανείς.

Άντε να το πεις τώρα αυτό στο διοικητικό συμβούλιο.

«Αυτή είναι η κατάσταση κύριοι» καταλήγω, ολοκληρώνοντας τη σχετική παρουσίαση των αποτελεσμάτων του περσινού χειμερινού τριμήνου. Πίσω μου, τα διαγράμματα του PowerPoint θυμίζουν την πορεία του Γενικού Δείκτη κατά τη δεύτερη θητεία του Σημίτη. «Έχουμε μείνει με τόσους πολλούς Αι-Βασίληδες απούλητους που προτείνω στον έναν να δίνουμε δώρο άλλους τρείς»
Κανείς δεν γελάει.
«Ίσως να φταίει η έλλειψη δημιουργικής φαντασίας από την πλευρά του μάρκετινγκ» μου την μπαίνει ο Αγησίλαος, επικεφαλής του τμήματος παραγωγής. Είναι ένας εξυπνάκιας μηχανικός που έχει φάει τριάντα χρόνια στην εταιρεία. Δεν είναι το πρότυπο μου. Είμαι εδώ μόλις ένα χρόνο και ήδη καταστρώνω σχέδια διαφυγής.
«Συγγνώμην;;; Μου εξηγείτε παρακαλώ πώς να πείσω δημιουργικά πεντακόσιες χιλιάδες ανήλικα ότι οι δικοί μας ακριβοί κόκκινοι χοντρομπαλάδες είναι καλύτεροι από τους κινεζικούς;»
«Είναι θέμα προοπτικής» μου την ξαναμπαίνει. «Κατανοώ ότι δεν έχετε εξοικειωθεί ακόμα με το αντικείμενο της εταιρείας μας. Το προηγούμενο πόστο σας ήταν σε αντιπροσωπεία σπορ αυτοκινήτων, νομίζω; Παιχνίδια για μεγάλους, όχι για παιδιά»
Γουάου, χτύπημα κάτω από τη μέση!
«Και γιατί να είναι αυτό κακό; Και το σχολείο έχω τελειώσει και το στρατό», απαντώ, και εννοώ: Κάτσε εσύ «ενήλικα» φλώρε και παίξε με τα συναρμολογούμενα σου και άσε για μένα τα καμπριολέ και τις ξανθές θεές.
«Ίσως θα έπρεπε να βάλουμε κίνηση στα κουκλάκια μας» πετάγεται ο Πάνος, ο υπεύθυνος σχεδιασμού. Καλό παιδί, με μεταπτυχιακά στην Ιαπωνία πάνω στη ρομποτική. Καλό και άτυχο, αφού ήρθε να εργαστεί σε εμάς. Έχει φτιάξει κάτι ωραίες γκατζετιές με τηλεκατευθυνόμενους τάρανδους που κάνουν απίθανα αεροπλανικά.
«Οι Κινέζοι το έχουν ήδη κάνει εδώ και χρόνια» παρατηρώ, αλλά με το μαλακό, γιατί δεν θέλω να απογοητευτεί ο νέος.
«Ναι, αλλά το αποτέλεσμα είναι πολύ άγαρμπο. Θα τους έχετε δει όλοι, οι κούκλες κινούν τη μέση τους με ένα εντελώς αφύσικο, βαθμιδωτό τρόπο»
«Σαν συγκαμένοι» συμπληρώνω. «Μπορείς να κάνεις κάτι καλύτερο;»
«Έχω να καταθέσω μία πλήρη πρόταση» λέει με σοβαρό ύφος και με σταθερή φωνή.
Βαριά σιωπή στο ΔΣ και όλα τα μάτια καρφωμένα πάνω στο Πάνο.
«Έχω σχεδιάσει ένα νέο τσιπάκι που μπορεί να ενσωματωθεί σε κάθε τύπο κούκλας που φτιάχνουμε. Βασικά είναι μία αντιγραφή του Ασίμο, του ιαπωνικού ρομπότ-υπηρέτη»
«Δεν μου αρέσει. Προαισθάνομαι αγωγές για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας» λέει η Νίκη, η νομική σύμβουλος της εταιρείας.
«Όχι, όχι, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα» τον καθησυχάζει ο Πάνος. «Το λογισμικό είναι τελείως διαφορετικό, μόλις ολοκλήρωσα την πρώτη δοκιμή του»
«Και τι θα κάνει ο Αι-Βασίλης σου;» ρωτά ο μαρκετίστας μέσα μου. «Θα φέρνει τα δώρα στο σπίτι;»
«Σιγά μην ψήνει τον καφέ και πληρώνει και τους λογαριασμούς!» λέει κοροϊδευτικά ο σπαστικός ο Αγησίλαος.
«Και όμως θα μπορεί να κάνει όλα αυτά και πολλά περισσότερα» απαντά ο Πάνος, πάντα σοβαρός.
Και πάλι βαριά σιωπή.
«Σαν τι δηλαδή;» ρωτώ.
«Το βασικό λογισμικό μπορεί να εκπαιδευθεί έτσι ώστε να αναγνωρίζει αποκλειστικά τις συνήθειες και τις ιδιαιτερότητες του κατόχου του. Με τον τρόπο αυτό το ρομπότ θα γίνει ένα είδος σκιάς του αγοραστή του. Θα είναι ταυτόχρονα γραμματέας, κατοικίδιο και διασκεδαστής. Επίσης θα μπορεί να αναλάβει όλες τις καθημερινές εργασίες του κατόχου του, να πληρώνει τους λογαριασμούς, να απαντά τα τηλεφωνήματα, να τακτοποιεί την αλληλογραφία…»
«Και θα μας πάρει δέκα χρόνια να φτιάξουμε το πρωτότυπο» πετάγεται ο Αγησίλαος.
«Καθόλου. Έχω ήδη κατασκευάσει την πρώτη έκδοση, ολοκληρωμένη με το τσιπάκι, το πρόγραμμα και το σιδερένιο σκελετό με τους σερβοκινητήρες. Λείπει μόνο η εξωτερική επένδυση με το πλαστικό περίβλημα του Άι-Βασίλη και η μαζική παραγωγή»
«Νέος» του λέω, χωρίς να αστειεύομαι, «μας δουλεύεις ή έχεις πάρει τίποτα;»

*

Δεν αστειευόταν. Είχε πραγματικά φτιάξει ένα απίθανο πρωτότυπο, ένα ανθρωποειδές που θύμιζε τον Εξολοθρευτή σε μέγεθος νάνου. Μπορούσε να μιλά, να επικοινωνεί και να ανταποκρίνεται με την ακρίβεια ενός πιστού υπηρέτη. Ακόμα και η κίνηση του ήταν εξαιρετικά ομαλή, σχεδόν φυσιολογική-δεν θύμιζε σε τίποτα το σπαστικό λίκνισμα των ανταγωνιστικών κακέκτυπων. Ήταν σαν ένα homunculus. Αναρωτιέμαι πως τον έφτιαξε ο Πάνος. Δεν μπορεί, κάποια λαδιά θα υπάρχει στη μέση. Αλλά ποιος νοιάζεται;

Έστω. Ένας Αι-Βασίλης, ακόμα και χάϊ-τέκ, είναι εξ ορισμού ένα εποχιακό προϊόν. Η εταιρεία θα έπρεπε να καταφύγει στον τραπεζικό δανεισμό για να προλάβει να ρίξει το ρομπότ στη Χριστουγεννιάτικη αγορά. Για πόσο θα πουλούσε; Μέχρι τα μέσα του Γενάρη θα ήταν παρελθόν. Εγώ δεν είχα ακόμα πειστεί και φρόντισα να μην πειστεί ούτε το ΔΣ. Ακουστήκαν πολλές απόψεις και τελικά καταλήξαμε στην παρουσίαση του προϊόντος σαν κάτι τα διαφορετικό, κάτι που θα θύμιζε τον Αι-Βασίλη, αλλά δεν θα ήταν ακριβώς αυτό. Έτσι αναθέσαμε στην Ιρίνα, μία ανερχόμενη σχεδιάστρια μόδας τον επανασχεδιασμό της παραδοσιακής Αι-Βασιλιάτικης στολής. (Καλό κορίτσι. Ουκρανικής καταγωγής και θεογκόμενα. Ψήνω κατάσταση μαζί της. Της έχω τάξει αύξηση του μπόνους και πρωτοχρονιάτικο ταξίδι στις Άλπεις – με έξοδα της εταιρείας, εννοείται.) Φαίνεται ότι είναι οπαδός του Γιούσενκο, γιατί άλλαξε το χρώμα της στολής στο πορτοκαλί. Φτιάχτηκαν δύο μοντέλα, ένα σε μέγεθος νάνου και ένα σε φυσικό μέγεθος, έξτρα δυνατό, για να κουβαλάει τα ψώνια. Μπορείς να το καλέσεις με το κινητό σου από τη δουλειά για να βάλει το φαγητό στο φούρνο μικροκυμάτων. Τέτοια χλίδα!

Χρειαζόμαστε επειγόντως ένα νέο όνομα για το προϊόν. Ο Αϊ-Βασίλης, ακόμα και πορτοκαλής, παραμένει Αϊ-Βασίλης. Πώς να κάνω το homunculus να ξεχωρίζει ανάμεσα στα δισεκατομμύρια Αϊ-Βασιλάκια, Μπατμανάκια, Πόκεμον, και τα σχετικά;

Στο τραπέζι πέσανε διάφορες ιδέες.
«Να τον βγάλουμε Αϊ-Ρομποτή» πρότεινε ο Αγησίλαος, πάντα στερούμενος χιούμορ και φαντασίας. Απορρίφθηκε.
«Hoteiosho, όπως στην Ιαπωνία» πρότεινε ο ιαπωνόφιλος Πάνος, «η θεότητα με τα πολλά μάτια». Ναι, και τα παιδάκια να τα κάνουν πάνω τους. Απορρίφθηκε.
Ακούστηκε και το ακόλουθο: «Να του βάλουμε φουστίτσα και να τον ονομάσουμε Lucia ή Αγία Λουκία, κατά το σουηδικό έθιμο». Μάλιστα. Τι να πώ, αδυνατεί να συλλάβει ο νούς το μέγεθος της παρακμής.
Πετάχτηκε τέλος και η Ιρίνα και είπε:
«Πως σας φαίνεται ο Παγωμένος Πατέρας; Έτσι φωνάζουμε τον Αϊ-Βασίλη στην Ουκρανία»
Ο Παγωμένος Πατέρας; Λίγο θριλερικό ακούγεται, αλλά εντυπώνεται στη μνήμη. Δεν βαριέσαι, καλό είναι. Να μην απογοητεύσουμε και το κορίτσι μας…

*

Αν με αποκαλέσεις δύσπιστο επαρχιώτη θα προσβληθώ, αλλά θα έχεις δίκιο. Πέρα από κάθε επιφύλαξη, η επιτυχία του Παγωμένου Πατέρα ξεπέρασε όλες τις προβλέψεις. Ανάρπαστος. Μόνο μέσα στον πρώτο μήνα από την κυκλοφορία των δύο βασικών μοντέλων πουλήσαμε περισσότερα από δέκα χιλιάδες κομμάτια, στην διόλου ευκαταφρόνητη τιμή των χιλίων ευρώ έκαστο. Very good. Αρχίσαμε και εξαγωγές. Έγραψαν για μας το Time, ο Economist και το BusinessWeek. Πριν από την Πρωτοχρονιά η εταιρεία έβαλε μπροστά για την εισαγωγή της στο χρηματιστήριο. Και εγώ πήγα εκείνο το ταξιδάκι στις Άλπεις μαζί με την Ιρίνα. Παράδεισος…

Τα πορτοκαλιά κουκλάκια έχουν γίνει πλέον καθεστώς. Ο κόσμος έχει εθιστεί σε αυτά σχεδόν όπως στο κινητό. Έχουμε ήδη παράγει πενήντα χιλιάδες κομμάτια. Τα βλέπεις παντού: στους δρόμους, τα σχολεία, τα καταστήματα. Τόσα πολλά που φοβάσαι ότι θα τα πατήσεις. Τα μεγάλα μοντέλα είναι πιο σπάνια, τα βλέπεις συνήθως να μπαινοβγαίνουν στα σουπερ-μάρκετ. Εγώ είδα και ένα να κουβαλά κάτι σακιά με τσιμέντο σε μία οικοδομή.
Έχει πάντως φάση να τα βλέπεις να ανακατεύονται όλα μαζί χωρίς να μπερδεύονται. Το καθένα γνωρίζει τον κάτοχο του. Εκπληκτικό. Ο Πάνος μου εξήγησε πως το κόλπο βρίσκεται στην επικοινωνία με την κάρτα sim του κινητού, έχει κάτι να κάνει με νευρωνικά δίκτυα, δεν το κατάλαβα καλά και ούτε με ενδιαφέρει.
Έχουμε ήδη κλείσει τρεις μήνες από την πρώτη κυκλοφορία τους και οι Παγωμένοι Πατέρες βασιλεύουν. Είναι ότι έχει υποσχεθεί η διαφήμιση τους:
«Θέλεις βοήθεια στο σπίτι; Ο Παγωμένος Πατέρας είναι εδώ!»
«Ποιος θα κρατήσει για το βράδυ το παιδί; Ο Παγωμένος Πατέρας είναι εδώ!»
«Έχασες τα κλειδιά του αυτοκινήτου; Ο Παγωμένος Πατέρας είναι εδώ!»
Ακούγεται πως μία δημοσκόπηση για την πρόθεση ψήφου στις επόμενες δημοτικές εκλογές ανέδειξε τον Παγωμένο Πατέρα ως τον επικρατέστερο στις προτιμήσεις του εκλογικού σώματος (και υπερκομματικό, παρακαλώ). Από την άλλη πλευρά, κρίνονται ως ανακριβείς οι δημοσιογραφικές πληροφορίες που θέλουν τον πρωθυπουργό να σχεδιάζει την αντικατάσταση, κατά τον προσεχή ανασχηματισμό, μελών του υπουργικού συμβουλίου με μερικούς ΠΠ.

*
Έκανα το λάθος και έφερα έναν Παγωμένο Πατέρα στο σπίτι (το μικρόσωμο μοντέλο). Βασικά υπέκυψα στα παρακάλια της Ιρίνα και τώρα πληρώνω τις συνέπειες.
Υπάρχει κάτι το ανατριχιαστικό πάνω του. Μπορεί να έχει να κάνει με εκείνο το πλαστικό, πλην όμως επίμονο βλέμμα του. Εκτιμώ το ότι αυτός και τα αδέλφια του με έκαναν πλούσιο, αλλά δεν σημαίνει ότι τον θέλω και διαρκώς ανάμεσα στα πόδια μου. Είπαμε, εμένα μου αρέσουν παιχνίδια για ενήλικες. Τούτος εδώ μου θυμίζει καμιά φορά τον Τσάκυ, την Κούκλα του Σατανά.
Κρύβεται στα πιο απίθανα μέρη του σπιτιού (έχω πρόσφατα μετακομίσει σε μια πολυτελή μεζονέτα στα βόρεια προάστια) και μετά πετάγεται ξαφνικά λέγοντας «Ο Παγωμένος Πατέρας είναι εδώ!». Κανονικό κοψοχόλιασμα. Προχθές ξεφύτρωσε μέσα από το καλάθι των άπλυτων. Ο Πάνος μου εξήγησε ότι αυτό αποτελεί βασικό στοιχείο του προγραμματισμού του. Όλοι οι ΠΠ κάνουν τακτικά την εμφάνιση τους μέσα από μία εσοχή του σπιτιού, ακριβώς όπως και ο Αι-Βασίλης. Αν αυτή η εσοχή απουσιάζει, τότε ψάχνουν για την πλέον διαθέσιμη κρυψώνα. Ομολογώ ότι δεν κατάλαβα τι ακριβώς εννοεί, αλλά αυτό είναι συνηθισμένο φαινόμενο με αυτό το παιδί. Έχει γίνει κάπως απόμακρος τώρα τελευταία. Περνά ατέλειωτες ώρες στο σπίτι του, μια παλαιά μονοκατοικία στο κέντρο της πόλης χωρίς να έρχεται σε επικοινωνία με κανέναν. Υπάρχουν φορές που κάνει να πατήσει στη δουλειά δύο και τρεις μέρες. Εντάξει, είναι ο τεχνικός-αστέρι της εταιρείας, αλλά να μην το παρακάνουμε κιόλας.

*

Σήμερα το πρωί ο ΠΠ πήγε να μου κάνει και άλλη μία λαχτάρα. Τον βρήκα να στρογγυλοκάθεται μπροστά στο φορητό υπολογιστή μου και να πειράζει τα e-mail μου.
«Ο Παγωμένος Πατέρας ξεκαθαρίζει το ταχυδρομείο σου από τα spam» βιάστηκε να μου εξηγήσει με την τσιριχτή, ηλεκτρονική φωνή του.
Τον έπιασα από το γιακά και τον σήκωσα ψηλά, στο ύψος των ματιών μου.
«Μην ξανατολμήσεις να αγγίξεις τα πράγματα μου» του είπα με απότομο τρόπο.
Ύστερα τον πέταξα πάνω στον καναπέ του γραφείου.

*
Η Ιρίνα έχει προσβληθεί από το «Σύνδρομο Εξάρτησης από Παγωμένο Πατέρα» ή ΣΕΠΠ. Το υποχθόνιο κουκλάκι υπέκλεψε τα μηνύματα στο κινητό της προς Ουκρανία μεριά και προσάρμοσε ανάλογα το λογισμικό του. Έτσι λοιπόν, ένα όμορφο βράδυ και ενώ καθόμαστε αγκαλιασμένοι στη ζεστασιά του σαλονιού, ήρθε δίπλα της και άρχισε να της μιλά στη μητρική της γλώσσα. Από ότι μου είπε η Ιρίνα, την αποκάλεσε Πριγκίπισσα μου και άλλα σιροπιαστά. Ύστερα της τραγούδησε παραδοσιακά ρωσικά τραγούδια . Από τότε έχουν γίνει αχώριστοι. Η Ιρίνα δεν μπορεί πια να κοιμηθεί χωρίς το νανούρισμα της φωνής του ΠΠ (βέβαια εγώ την πέφτω στον καναπέ). Ακούγεται πως όλες οι οικογένειες με Παγωμένους Πατέρες πάσχουν από ΣΕΠΠ. Το σχέδιο είναι παντού το ίδιο: ο ΠΠ του σπιτιού αρχίζει σε κάποια φάση να προσεταιρίζεται ιδιαίτερα τα θηλυκά μέλη της οικογένειας, με φράσεις όπως Βασίλισσα μου, Κυρά μου, Γλυκειά μου ή ακόμα και Μαμά. Η στρατηγική αυτή φαίνεται να αποδίδει, προκαλώντας διάσπαση του οικογενειακού ιστού (παρεμπιπτόντως σημειώθηκε έξαρση της υπογεννητικότητας παράλληλα με την αύξηση των πωλήσεων του ΠΠ). Τώρα πια, τα περισσότερα σπίτια έχουν έναν (πορτοκαλή) Αι-Βασίλη, μία Πριγκίπισσα και τον απαραίτητο τάρανδο (που τους πληρώνει!).

*

Καλού-κακού έβαλα κωδικό στον υπολογιστή μου. Μερικές φορές, καθώς πληκτροδοτώ τον συνδυασμό των γραμμάτων στο πληκτρολόγιο, αντιλαμβάνομαι στα όρια του οπτικού μου πεδίου μία πορτοκαλί φιγούρα να με παρακολουθεί. Η φιγούρα αυτή εξαφανίζεται πριν προλάβω να στρίψω το κεφάλι μου. Νοιώθω ένα απαίσιο ρίγος να διαπερνά τη ραχοκοκαλιά μου.

*

Από το πρωί ασχολούμαι με μια ειδική έκδοση του ΠΠ για ιδρύματα: ορφανοτροφεία, γηροκομεία, ΚΑΠΗ, κλπ. Χαμός. Μέσα στη φούρια χτυπά και το τηλέφωνο. Στην άλλη άκρη της γραμμής ακούγεται η φωνή του Πάνου, κάπως παράξενη και τρεμάμενη, σαν να είναι μεθυσμένος.
«Έκανα ένα φοβερό λάθος» μου λέει. «Την πάτησα άσχημα, είμαι χαμένος»
«Ρε σύ, με τις γυναικοδουλειές σου θα ασχολούμαι;» τον αποπαίρνω. «Δεν φτάνει που την κοπανάς συστηματικά από τη δουλειά!»
«Όχι, δεν πρόκειται… μακάρι να ήταν αυτό.»
«Δεν πιστεύω να έχεις μπλέξει με ναρκωτικά ή τίποτα τοκογλύφους»
«Πολύ χειρότερα» Μου φάνηκε σαν να έπνιξε ένα λυγμό. «Πρέπει να σε δω από κοντά, και τώρα αμέσως αν γίνεται»
«Λες και δεν ξέρεις ότι τρέχω με χίλια. Πες μου τα από το τηλέφωνο»
«Δεν γίνεται, θα με ακούσουν εκείνοι. Πρέπει να συναντηθούμε κάπου έξω, κάπου που να μην μας ακολουθήσει κανείς. Μακριά από ανθρώπους και σπίτια»
Εκείνοι; Σκέφτομαι στα γρήγορα πριν του απαντήσω.
«Καλά. Να πούμε κατά τις 4 στο πάρκο κοντά στο σπίτι σου, δίπλα στο εγκαταλειμμένο εργοστάσιο;»
«Ναι, καλά είναι»
«Με φέρνεις σε δύσκολη θέση» του λέω και προσπαθώ να φανώ ενοχλημένος. «Δεν μπορώ να καταλάβω τι σου έχει κολλήσει στο μυαλό»
«Διάβασε το e-mail που σου έστειλα» μου λέει πριν κλείσει βιαστικά.

*

Ποιο e-mail; Δεν έχω λάβει τίποτα από τον Πάνο, τουλάχιστον όχι σήμερα το πρωί. Ακόμα και αν μου είχε στείλει κάτι χθες το βράδυ θα το είχα δει στο σπίτι. Κανονικά αποφεύγω να ανοίγω τον φορητό, αρκεί η απασχόληση στην εταιρεία, άσε που κάνει και κακό στη σεξουαλική δραστηριότητα. Από τότε όμως που η Ιρίνα άρχισε το χαμούρεμα με το κουκλάκι, έ, τι να κάνω και εγώ, το ξαναέριξα στη βραδινή δουλειά.

Είναι τώρα 4 το απόγευμα και έχω αφήσει ένα κάρο σημαντικά meeting για να συναντηθώ με τον παλαβό τον Πάνο. Ακόμα να φανεί. Τι στο καλό, το σπίτι του δεν απέχει ούτε πέντε λεπτά με τα πόδια.
Το πάρκο δίπλα από το παλιό εργοστάσιο λες και έχει βγει μέσα από βιβλίο του Τζον Λε Καρέ. Ένα χορταριασμένο κομμάτι γης ανάμεσα σε θεόρατα ερείπια, γυμνούς τοίχους με τμήματα του σκυροδέματος να εξέχουν απειλητικά ανάμεσα τους. Και σιωπή. Απόλυτη σιωπή, σαν να έχει πέσει βόμβα νετρονίων. Μόνο από πολύ μακρυά ακούγεται ο ήχος της κίνησης αυτοκινήτων, νομίζω και ενός περιπολικού της αστυνομίας.
Η ώρα έχει πάει 4.20 και ούτε φωνή ούτε ακρόαση από τον Πάνο. Το κινητό του φαίνεται να έχει απενεργοποιηθεί. Ούτε γκόμενα δεν με έχει στήσει ποτέ για τόσο πολύ. Και μάλιστα σε τέτοια ερημιά. Πάλι ακούγεται ο ήχος ενός περιπολικού, αυτή τη φορά πιο κοντά.
Αποφασίζω να πεταχτώ ως το σπίτι του Πάνου και να του ψάλλω για τα καλά.

*

Έξω από το αναπαλαιωμένο νεοκλασικό έχουν μαζευτεί η Σάρα και η Μάρα, δηλαδή όλη η γειτονιά, περαστικοί και αργόσχολοι. Τρία περιπολικά και ένα ασθενοφόρο μάλλον δεν έχουν έρθει για pyjama-party.
«Τι τρέχει;» ρωτώ έναν αστυνομικό.
«Φόνος» μου λέει απλά και ουδέτερα, σαν το μετεωρολόγο στο δελτίο καιρού. «Σκοτώσανε το νεαρό μέσα στο σπίτι. Πρέπει να ήταν ληστεία, έχουν σηκώσει όλο το σπίτι, πουθενά δεν βρήκαμε χρήματα ή πιστωτικές»
Ο Πάνος ήταν μανιακός με την ασφάλεια, είχε εγκαταστήσει ολόκληρο σύστημα συναγερμού και η εξώπορτα του θα άνοιγε μόνο με δυναμίτη.
«Βρήκατε ίχνη διάρρηξης;» ρωτώ δήθεν αδιάφορα.
«Όχι, κανένα ίχνος. Πρέπει να γνώριζε τους ληστές και να τους άνοιξε μόνος την πόρτα. Θα τους βρούμε στα σίγουρα.»
Μέσα στο γενικό χαμό, κατορθώνω να μπω μες στο σπίτι. Έχουν απομακρύνει το πτώμα, αλλά η εικόνα που αντικρύζω μου κάνει το στομάχι κάπως.
Το εσωτερικό του διαμερίσματος θυμίζει τραπουλόχαρτο μετά από πέρασμα τυφώνα. Όλα τα έπιπλα έχουν αναποδογυριστεί, ανοιχτεί, ξεψαχνιστεί. Ρούχα κείτονται πεταμένα παντού, βιβλία σκισμένα σε πολλά κομμάτια.
Προχωρώ στο καθιστικό. Παραδόξως δεν έχουν πειράξει τις ηλεκτρονικές συσκευές, DVD, home theater και τα σχετικά. Έχουν όμως διαλύσει τον καναπέ και το μπαρ. Επίσης έχουν αφήσει άθικτη και τη συλλογή από Παγωμένους Πατέρες του Πάνου – την προσωπική του συλλογή. Επτά μοντέλα μεγέθους νάνου (σαν αυτούς που βάζουν στους κήπους) και ένα σε φυσικό μέγεθος. Στέκονται βουβά, σαν θλιμμένα ορφανά. Ας τα αναλάβει η Πρόνοια. Έναν έβαλα εγώ στο σπίτι μου και εκθρονίστηκα. Τα νανάκια κάθονται κοντά στο μεγάλο τζάκι, ενώ ο μεγάλος ΠΠ στέκεται δίπλα σαν σκοπός στην πόρτα. Πρέπει να ενόχλησε τους διαρρήκτες γιατί τα μπατζάκια της στολής του είναι ξεσκισμένα…
Ο Πάνος είχε και ένα σκύλο, ένα μπουλ-τεριέ μετρίου μεγέθους. Τώρα το έχει αναλάβει μία γειτόνισσα. Την βλέπω να ζορίζεται καθώς το κρατά από το λουρί και αυτό αγριεμένο, με το στόμα γεμάτο αφρούς να θέλει να ξαναμπεί μέσα στο σπίτι. Λογικό.
«Ξέρετε, έχω άλλα τρία, όλα αδέσποτα» μου λέει με τρόπο.
Έχω και αγαθή φάτσα.
«Αφήστε» της λέω, «από αύριο θα το αναλάβω εγώ» Με γειά μου.
Έξω από το σπίτι συναντώ ξανά τον αστυνομικό με τον οποίο είχα μιλήσει πριν.
«Πως πέθανε ο ιδιοκτήτης;» ρωτώ. «Τον μαχαίρωσαν ή τον πυροβόλησαν;»
«Τίποτα από τα δύο. Τον έδειραν»
«Τι εννοείς τον έδειραν;» ρωτώ ξανά, σαν χαζός. Κάτι δεν μου πάει καλά.
«Τον ξυλοκόπησαν, άνθρωπε μου. Του έσπασαν του κεφάλι με τα χέρια»

*
Μόλις απάντησα σε μια κλήση της Ιρίνα στο κινητό μου. Αυτό που μόλις μου είπε με έχει αναστατώσει. Απομακρύνομαι από τον τόπο του εγκλήματος έχοντας μέσα μου μια απαίσια αίσθηση. Σαν ένα απόστημα που δεν λέει να σπάσει, να εκτονωθεί.

Αντί να φύγω μακρυά από τον τόπο του εγκλήματος, περιπλανούμαι για λίγο στη γειτονιά. Κάνω τον γύρο του τετραγώνου και μετά αρχίζω να εξερευνώ τους κάθετους δρόμους που καταλήγουν σε αυτό, σαν τα πλοκάμια ενός χταποδιού. Εντοπίζω αυτό που ψάχνω στον τρίτο δρόμο, παράλληλα με το δεξιό πεζοδρόμιο.

*

Ο σκουπιδοτενεκές είναι γεμάτος σχεδόν μέχρι το κρίσιμο σημείο υπερχείλισης. Λοιπόν! Η περιέργεια έχει το αντίτιμο της. Όπως λένε και στα σεμινάρια ΜΒΑ, ακόμα και ένας executive πρέπει να λερώνει τα χεράκια του από καιρού εις καιρό.
Αδειάζω τα σκουπίδια ένα-ένα, εξετάζοντας το κάθε αντικείμενο με τη μεθοδικότητα Ιησουίτη μελετητή. Η μπόχα είναι ανυπόφορη.
Έχω φτάσει στη μέση του κάδου όταν ένα μικρό, γυαλιστερό αντικείμενο μου αποσπά αμέσως την προσοχή. Δεν φαίνεται να είναι μεταλλικό, μάλλον είναι δερμάτινο ή ίσως πλαστικό, με επικάλυψη από δερματίνη. Έχει σχήμα τετράγωνο, στο μέγεθος μιας παλάμης. Μπίνγκο!
Είμαι μάλλον μικρόσωμος (για αυτό και έλκομαι από νταρντάνες, σαν την Ιρίνα) και καταβάλω μια αρκετά σοβαρή προσπάθεια για να πιάσω το εύρημα. Το σακάκι μου γίνεται χάλια και κάποιοι περαστικοί με κοιτούν με συμπόνια, αν όχι και με κάποια απορία (για δες κουστουμιά Αρμάνι ο κλοσάρ).
Φέρνω το λάφυρο μου στο οπτικό μου πεδίο και το μελετώ προσεκτικά. Το εσωτερικό του είναι εντελώς άθικτο, με όλα τα προβλεπόμενα περιεχόμενα του ακέραια. Πιστωτικές κάρτες, ταυτότητα, ακόμα και μετρητά – δύο χιλιάδες ευρώ.

Αν οι δολοφόνοι του Πάνου ήταν διαρρήκτες, γιατί πετάξανε στα σκουπίδια το πορτοφόλι του έτσι όπως το βρήκαν;

*

Δεν επιστρέφω στο σπίτι μου, αλλά τραβώ πίσω στο γραφείο. Το μυαλό μου είναι αλλού, στα τελευταία λόγια του Πάνου στο τηλέφωνο:
«…θα με ακούσουν εκείνοι …να συναντηθούμε κάπου έξω, κάπου που να μην μας ακολουθήσει κανείς…»
Νόμιζα ότι είχε παραφρονήσει, αλλά μάλλον έπεσα έξω.
«…Διάβασε το e-mail που σου έστειλα…»
Μόλις πριν από λίγο η Ιρίνα με πήρε για να με ρωτήσει αν θα αργήσω να γυρίσω. Συνήθως λέμε πολλά από το τηλέφωνο. Πως πέρασε η μέρα καθενός μας, πως πήγαν οι δουλειές κ.λ.π. Όταν βρισκόμαστε μαζί είμαστε μάλλον λιγομίλητοι. Προηγείται, βλέπετε, το τσιλιμπούρδισμα. Η Ιρίνα έχει καθιερώσει να μου αναφέρει και τις καθημερινές δραστηριότητες του Παγωμένου Πατέρα της, του Μαρόζνι Ατέτς, όπως τον αποκαλεί εκείνη στα Ουκρανικά, τι παραμύθια της είπε, τι δώρα έφερε, ποια μερεμέτια έκανε στο σπίτι. Λες και είναι κανένα ζωντανό παιδί ή κατοικίδιο, άν έφαγε, αν έρεψε. Το ονομάζω «Το Δελτίο ΠΠ».
«Έχεις βάλει κωδικό στο φορητό σου;» με ρώτησε.
«Ναι, γιατί;»
«Τίποτα. Απλά προσπαθούσε να τον ανοίξει ο Μαρόζνι Ατέτς. Πρέπει να παιδεύτηκε πάνω από μία ώρα χωρίς αποτέλεσμα. Δεν ξέρω και εγώ πόσους συνδυασμούς δοκίμασε το σκασμένο»
Πάγωσα.
«Γλυκούλη» συνέχισε η Ιρίνα «μήπως μπορείς να μου δώσεις τον κωδικό;»
Πρέπει να έμεινα πολύ ώρα αμίλητος, γιατί άκουσα την Ιρίνα να φωνάζει μέσα από το κινητό.
«Γλυκούλη είσαι καλά; Τι τρέχει; θα μου δώσεις τον κωδικό;»
«Ωχ, τον ξέχασα. Καλά, θα πάω στο γραφείο. Τον έχω γραμμένο στο ντοσιέ με τα εισερχόμενα»
Φυσικά αυτό είναι ψέμα. Ο κωδικός πρόσβασης βρίσκεται μόνο στο ξεροκέφαλο μου και πουθενά αλλού. Εξετάζω διάφορα σενάρια. Αν ο Πάνος μου έστειλε πραγματικά ένα e-mail, τότε αυτό θα πρέπει να έχει διαγραφεί. Από ποιόν όμως; Έλα ντέ! Ποιος σκάλιζε τη τελευταία φορά τον υπολογιστή μου;
Έχω μία ελπίδα. Αν δεν έχει προλάβει να αδειάσει το φάκελο με τα διαγραμμένα μηνύματα, τότε το αποχαιρετιστήριο κείμενο του Πάνου βρίσκεται ακόμα στο λογαριασμό μου.

*

Η εταιρεία έχει κλείσει, αλλά στην είσοδο έχει βάρδια ο σεκιουριτάς. Αντικρύζοντας τον δεν μπορώ παρά να χαμογελάσω ειρωνικά. Είχαμε προσλάβει την εταιρεία ασφάλειας για να προστατεύουν τους ΠΠ από ανταγωνιστές, επίδοξους σαμποτέρ.

Το γραφείο μου βρίσκεται στον τελευταίο όροφο (φυσικά) με θέα στην Ακρόπολη. Πάλι καλά που υπάρχει ο Ήχος και το Φώς και έτσι δεν σκοντάφτω πουθενά καθώς μπαίνω μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο. Δεν ανοίγω τον διακόπτη του φωτισμού. Δεν θέλω κανένας να καταλάβει πως βρίσκομαι εδώ. Ήδη φαντάζομαι Παγωμένους Πατέρες να δραπετεύουν από την αποθήκη του ισογείου και να σκαρφαλώνουν στο περβάζι μου.

Ο υπολογιστής στη δουλειά προστατεύεται από διαφορετικό κωδικό από αυτόν στο σπίτι. Δύσκολο να σπαστεί από έναν ερασιτέχνη. Τον ανάβω και μπαίνω γρήγορα στο λογαριασμό με τα e-mail μου, στο φάκελο με τα διαγραμένα.

Ορίστε, νάτο! Ο Πάνος μου έστειλε ένα μήνυμα με ένα συνημμένο κείμενο την Τετάρτη το βράδυ, δηλαδή χθές. Λιγότερο από μία μέρα πριν τον δολοφονήσουν. Το μήνυμα είναι κενό, αλλά όχι και το συνοδευτικό έγραφο. Φορτώνω το Word και αρχίζω το διάβασμα:

*

Πριν από λίγο καιρό θα ήσουν ο τελευταίος άνθρωπος που θα σκεφτόμουνα να στείλω αυτό το γράμμα. Οι κόσμοι μας είναι τόσο διαφορετικοί. Είσαι προϊόν του συστήματος της αγοράς, σε ενδιαφέρουν οι γρήγορες λύσεις χωρίς πολλούς-πολλούς προβληματισμούς, όπως οι φτιαγμένοι ισολογισμοί, τα σπορ αυτοκίνητα και οι εύκολες, φανταχτερές κοπέλες. Από την άλλη πλευρά, έχεις εμένα, τον εφευρέτη, τον δημιουργό. Μου αρέσει να πηγαίνω πρώτος εκεί που άλλοι δεν έχουν κάν διανοηθεί να κοιτάξουν. Άλλοτε από περιέργεια, άλλοτε από πείσμα, αλλά ποτέ από ματαιοδοξία.

Έτσι αποφάσισα να ασχοληθώ με την τεχνική νοημοσύνη και την ρομποτική. Φοβερός τομέας. Όλοι όσοι καταπιανόμαστε με την έρευνα οραματιζόμαστε ένα νέο κόσμο, έναν κόσμο στον οποίο συνθετικά όντα θα ζούν παράλληλα με μας, όχι απαραίτητα για να μας υπηρετούν, αλλά σαν πολύτιμοι φίλοι, κάποιοι των οποίων η ψυχρή λογική θα ήταν ένα αντίβαρο στην ενστικτώδη παρορμητικότητα μας. Είχα παρουσιάσει τις ιδέες μου στην ένωση των Κεϊράτσου, των Ιαπωνικών Βιομηχανιών. Ενάντια στις προσδοκίες μου δεν βρήκα καμμία ανταπόκριση. Ακόμα και στην προηγμένη αυτή κοινωνία το concept των ρομπότ παρέμενε βαθιά συντηρητικό «ή υπηρέτης ή κατοικίδιο» αυτός είναι ο μόνιμος αντικειμενικός σκοπός όσον αφορά τη σχεδίαση ευφυών μηχανών.

Αποφάσισα λοιπόν να κάνω αυτό που ήθελα χωρίς να κινήσω τις υποψίες του συστήματος (το οποίο παρεμπιπτόντως είχε ήδη αρχίσει να με περιθωριοποιεί – αυτός ήταν και ο λόγος για τον οποίο γύρισα στην Ελλάδα). Το σχέδιο μου ήταν να δημιουργήσω μία νέα γενιά παιχνιδιών τα οποία θα ενσωμάτωναν μέσα τους όλες τις αρετές του νέου κυρίαρχου είδους του πλανήτη – υψηλή ευφυϊα, ικανότητα προσαρμογής, κοινωνική συμπεριφορά και σχηματισμό ομάδων συνεργασίας με τους ομοίους τους. Θα προωθούσα τα δημιουργήματα μου σαν παιδικά παιχνίδια, τον ιδανικό Δούρειο Ίππο για μία παγκόσμια επανάσταση. Και τελικά τα κατάφερα: βρήκα τη σωστή εταιρεία. Μου έλειπε όμως το κατάλληλο λογισμικό.

Το συνηθισμένο λογισμικό κάθε λογής ρομπότ και αυτομάτων είναι απελπιστικά απλό και πρωτόγονο. Για να υλοποιήσω το όνειρο μου χρειάστηκε να τροποποιήσω τις πλέον εξελιγμένες εκδόσεις ενσωματώνοντας – τι άλλο – γραμμές κώδικα από παιχνίδια δράσης και φαντασίας. Θα αναρωτηθείς γιατί. Θα σου εξηγήσω: μόνο στους χαρακτήρες των παιχνιδιών βρίσκεις τη συλλογικότητα της δράσης, την επιμονή στην επίτευξη των στόχων αλλά και την ευελιξία στη λήψη των αποφάσεων που προσεγγίζει ένα ανθρώπινο όν. Δυστυχώς όλες αυτές οι ιδιότητες αφορούν μόνο τους «κακούς», ποτέ τον ήρωα, που είναι ο μοναχικός παίκτης. Οι «κακοί» είναι που αναπτύσσουν μία εξειδικευμένη «κοινωνικότητα»: αυτή που τους επιτρέπει να κυνηγήσουν από κοινού τον ήρωα όπου και άν εμφανιστεί (μέσα στο φανταστικό κόσμο του παιχνιδιού) και να τον εξοντώσουν. Χάρη λοιπόν στη παρέμβαση μου το λογισμικό των Παγωμένων Πατέρων δεν τους δίνε απλά ασύγκριτη ευφυία. Τους επιτρέπει να εξελίσσονται μαζικά. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, δεκάδες χιλιάδες ΠΠ επικοινωνούν μεταξύ τους ανταλλάσοντας πληροφορίες σχετικά με την καθημερινή τους ζωή και τις συνήθειες των κατόχων τους. Χρησιμοποιούν το δίκτυο της κινητής τηλεφωνίας. Χωρίς αυτό θα ήταν μοναχικά, χαζά ρομποτάκια.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται το λάθος μου. Χρησιμοποιώντας εντολές προγράμματος που αναφέρονται σε δολοφονικούς χαρακτήρες, δημιούργησα μία στρατιά τεράτων. Όσο αυξάνεται ο αριθμός των ΠΠ σε κυκλοφορία και όσο αυτοί συνειδητοποιούν ότι αποτελούν μέλος μίας μεγαλύτερης κοινότητας τόσο θα αρχίσουν να στρέφονται εναντίον των ανθρώπων με τους οποίους συζούν. Είναι θέμα χρόνου μέχρις ότου ο πληθυσμός τους αποκτήσει μία κρίσιμα μάζα – την υπολογίζω στα 70.000 τεμάχια – πριν δοθεί ένα γενικό, σχεδόν ενστικτώδες πρόσταγμα για μαζικές επιθέσεις μέσα στα σπίτια, τα γραφεία, τα καταστήματα, οπουδήποτε υπάρχουν ΠΠ. Με τον τρέχοντα ρυθμό παραγωγής και πώλησης των προϊόντων από την επιχείρηση, νομίζω πως η κατάσταση θα ξεφύγει από τον έλεγχο μας το πολύ μέσα σε πέντε ημέρες.

Ήδη έχουν αρχίσει να παίρνουν το πάνω χέρι. Είμαι όμηρος τους, μέσα στο ίδιο μου το σπίτι. Παρακολουθούν τη κάθε μου κίνηση. Σκαρφαλώνουν στον ώμο μου όταν γράφω στον υπολογιστή, ψάχνουν τα συρτάρια μου, ξεφυλλίζουν τις σημειώσεις μου. Ο πραγματικός εχθρός είναι οι νάνοι. Σε αυτούς έχουν αξιοποιηθεί όλες οι εξελιγμένες εκδόσεις του λογισμικού. Αντίθετα, οι ΠΠ σε φυσικό μέγεθος έχουν πολύ περιορισμένη αυτονομία . Είναι μοντέλα για χειρωνακτική εργασία, όχι διάλογο. Βασικά δέχονται εντολές από τους μικρούς. Οι ψηλοί υπάρχουν για να παίρνουν διαταγές από τους κοντούς, όπως λέμε (νομίζω ότι θα σου αρέσει αυτό). Για να καταλάβεις, προχθές ο σκύλος μου έφαγε ένα μπατζάκι από τη στολή του μεγαλόσωμου ΠΠ και εκείνος ούτε που αντέδρασε.

Τα βράδυα εξαφανίζονται για λίγη ώρα. Τους ακούω από την κρεβατοκάμαρα να κινούνται γρήγορα, συνωμοτωτικά μέσα στο καθιστικό. Δεν ξέρω τι κάνουν ακριβώς, αλλά πιστεύω ότι πηγαίνουν σε κάποιο κρυφό μέρος, αυτό που έχουν διαλέξει σαν «φωλιά». Τότε βρίσκω το χρόνο και δουλεύω στον υπολογιστή με ασφάλεια.

Έχουν καταλάβει ότι κάτι τους ετοιμάζω. Ναι, τους φτιάχνω κάτι καλό. ¨Ένα πρόγραμμα που ενεργοποιείται μέσα από το δίκτυο της κινητής τηλεφωνίας. Το έχω ρίξει μέσα στην κάρτα SIM του κινητού μου. Αρκεί να πληκτρολογήσεις 1-890-222-fu και η επικοινωνία μεταξύ όλων των ΠΠ θα σταματήσει οριστικά. Μετά κάθε μονάδα θα γυρίσει στη βασική, απλή λειτουργία της. Το έχουν σίγουρα καταλάβει. Συχνά κάποιος από αυτούς στέκεται μπροστά μου, στηλώνει πάνω μου εκείνο το πλαστικό βλέμμα και λέει: «Ο Παγωμένος Πατέρας δεν είναι ευχαριστημένος με αυτό που κάνεις».

Ισως για αυτό μου έκλεψαν το κινητό. Δεν πρέπει να το πέταξαν μακρυά. Κάπου εδώ μέσα θα το έχουν βάλει. Δεν ξέρουν τι μπορώ να κάνω με αυτό, καταλαβαίνουν όμως ότι είναι κάτι επικίνδυνο. Υποψιάζομαι ότι θέλουν να το μελετήσουν με την ησυχία τους κάποια στιγμή, όταν...όταν εγώ θα έχω βγεί από τη μέση.

Είμαι σε απόγνωση. Από όλους τους γνωστούς μου πιστεύω ότι είσαι ο μόνος με τις ικανότητες και το κίνητρο να τους σταματήσεις. Γνωρίζω καλά πως αντιπαθείς τους ΠΠ. Για σένα δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα εποχιακό, πιασάρικο προϊόν. Εκεί όπου η λογική μου απέτυχε, ίσως δουλέψει το ένστικτο σου.

Τι ήταν αυτό; Νομίζω ότι γυρίζουν πίσω από τη νυχτερινή τους σύσκεψη. Κλείνω τώρα. Θυμίσου! Αν πάθω τίποτα, ψάξε γρήγορα να βρείς το κινητό. Πέντε μέρες – τόσες μόνο απομένουν.

*

Μόνο πέντε μέρες; Άν η θεωρία του Πάνου αληθεύει, έχουμε πλέον μία συν τρείς. Και αφού ο Πάνος μας άφησε χρόνους, πρέπει να βρώ εγώ το κινητό.
Ξανακάνω τη διαδρομή από το γραφείο έως το σπίτι του. Αυτή τη φορά μου θυμίζει το τουρ με το τραινάκι του τρόμου. Κάθε φορά που βλέπω έναν Παγωμένο Πατέρα πάνω στο πεζοδρόμιο ή να με παρατηρεί μέσα από τη βιτρίνα κάποιου μαγαζιού, φαντάζομαι ότι επικοινωνεί κρυφά με το σόϊ του, αναφέροντας την πορεία μου. Καλού-κακού, ενημέρωσα και την Ιρίνα.
Επιτέλους φτάνω στη μονοκατοικία. Η κορδέλα της αστυνομίας κρέμεται ακόμα σαν λάβαρο μπροστά από την εξώπορτα. Η κλειδαριά είναι σπασμένη και δεν δυσκολεύομαι να μπώ μέσα. Βλέπω αμέσως πως η γειτόνισσα δεν έχασε καιρό: ο σκύλος του Πάνου είναι ήδη εκεί, αγριεμένος μαζί και φοβισμένος. Όχι μαζί μου. Νομίζω ότι με καλοδέχτηκε.
Αναζητώ τους ΠΠ μέσα στο σκοτάδι. Διακρίνω ήδη τις φιγούρες τους και αρχίζω να τους καταμετρώ. Τρείς νάνοι μέσα στο σαλόνι, δύο πάνω στον καναπέ και ένας σε μία πολυθρόνα. Πηγαίνω προς τη κουζίνα. Άλλος ένας πάνω στο τραπέζι. Τέσσερις συνολικά. Λείπουν λοιπόν τρείς μικροί και ο μεγάλος. Καλύτερα να αρχίσω το ψάξιμο όσο μπορώ.
Μεταξύ μας ο μακαρίτης ήταν και λίγο παλαβός. Μπορεί απλά να έχασε το κινητό του ή να το έβαλε κάπου και μτεά να το ξέχασε. Λέμε τώρα. Τέλος πάντων, θα ψάξω.
Αρχίζω να ανοίγω τα συρτάρια και τα ντουλάπια, ένα προς ένα. Τίποτα. Δοκιμάζω ακόμα και το ψυγείο. Πάλι τίποτα.
Συνεχίζω μέσα στα υπόλοιπα δωμάτια. Ο σκύλος με ακολουθεί από κοντά, σαν να φοβάται να μείνει μόνος του. Δεν βλέπω τους άλλους ΠΠ, που πήγαν άραγε; Μήπως μου κρύβονται;

Μέσα στο υπνοδωμάτιο επικρατεί η ακαταστασία που άφησαν στο πέρασμα τους οι «διαρρήκτες». Μετά την εξέταση των συρταριών ανασηκώνω ένα-ένα τα σκεπάσματα του κρεβατιού. Ξαφνικά, πετάγεται από μέσα ένας νάνος Πατέρας.
«Ο Παγωμένος Πατέρας δεν είναι ευχαριστημένος με αυτό που κάνεις» μου λέει με τη γνώριμη τσιριχτή φωνή του.
«Σκασίλα μου» του απαντώ.
Προσπαθεί να σκαρφαλώσει πάνω μου αλλά τον πετώ με δύναμη κάτω. Με προσπερνά με ταχύτητα και εξαφανίζεται μέσα στο καθιστικό.
Τι να υπάρχει εκεί μέσα;

*

Συνειδητοποιώ τη λύση μόλις αντικρύζω και τους επτά νάνους παραταγμένους γύρω από το σβηστό τζάκι. Μου θυμίζουν τους ποδοσφαιριστές λίγο πριν χτυπήσει πέναλτι η αντίπαλη ομάδα. Σαν να προστατεύουν το τέρμα τους.

Μα φυσικά! Πως δεν το σκέφτηκα από την αρχή. Μέρος του προγραμματισμού των Παγωμένων Πατέρων αφορούσε τη συμπεριφορά τους σαν Αϊ-Βασίληδων. Έπρεπε να κάνουν όλα εκείνα τα πράγματα που κάνει ο πραγματικός άγιος. Μεταξύ των άλλων να κατεβαίνουν μέσα από την καμινάδα. Στην πραγματικότητα, το τζάκι θα ήταν η φυσική εστία, η «φωλιά» κάθε ΠΠ κατά τις ώρες που κανείς δεν χρειαζόταν τις υπηρεσίες του.
Η λεπτομέρεια αυτή μου είχε διαφύγει επειδή ελάχιστα σπίτια μέσα στη πόλη διαθέτουν τζάκι. Για αυτό και ακούγαμε αναφορές για τις πιό «τρελές» φωλιές, πίσω από την τηλεόραση, μέσα στο κάδο του πλυντηρίου, και άλλα τέτοια πολλά.
Τι προστατεύουν τούτοι εδώ τώρα; Τι υπάρχει μέσα στο τζάκι; Μήπως το επίμαχο κινητό;
Προχωρώ προς το μέρος τους με σφιγμένες τις γροθιές μου, χωρίς να κρύβω την εχθρότητα μου απέναντι τους. Δεν το παίρνουν απόφαση να παραμερίσουν. Αντίθετα, χιμούν κατά πάνω μου. Αγκαλιάζουν τα πόδια μου σαν κακομαθημένα παιδιά και προσπαθούν να με κρατήσουν ακίνητο. Δεν είναι ιδιαίτερα δυνατοί, αλλά είναι πολλοί. Φοβάμαι μήπως χάσω την ισορροπία μου. Άν πέσω, θα είναι ευκολότερο για αυτούς να με καταφέρουν. Μήπως σκότωσαν έτσι τον Πάνο;
Τινάζω απότομα το δεξί μου πόδι και ένας ΠΠ πετάγεται μακρυά και κομματιάζεται πάνω στον τοίχο. Εκμεταλλεύομαι το στιγμιαίο σάστισμα τους για να ξεκάνω έναν ακόμα νάνο – αυτόν τον πατώ αλύπητα στην κοιλιά μέχρι να πάψει να κινείται. Αυτά είναι και όλα όσα προλαβαίνω να κάνω όταν ξαφνικά δέχομαι ένα τρομερό χτύπημα από πίσω.
Μόλις προφταίνω να γυρίσω και να δώ ένα γαντοφορεμένο χέρι να έρχεται καταπάνω μου. Είχα ξεχάσει το μεγαλόσωμο Πατέρα. Ο πόνος από την επαφή της γροθιάς του στο σαγόνι μου είναι τρομερός. Πόσο δυνατούς τους έχουμε φτιάξει! Για καλή μου τύχη έχει αργές αντιδράσεις. Φαίνεται πως περιμένει επιβεβαίωση από τους νάνους πριν από κάθε μπουνιά. Έ, λοιπόν, δεν θα έχει πολλές ευκαιρίες. Το κεφάλι μου έχει ήδη δεχτεί δύο κτυπήματα και πονά. Ετοιμάζεται για μιά τρίτη επίθεση, όταν ο σκύλος πέφτει όλος πανω του με λύσσα. Παλιοί γνώριμοι. Το ρομπότ σταματά, μην ξέροντας τι πρέπει να κάνει. Βρίσκω την ευκαρία και σκύβω, ενώ ταυτόχρονα σηκώνω την ατσάλινη μασιά δίπλα από το τζάκι. Χωρίς να βλέπω κάν το στόχο μου, σκίζω τον αέρα μπροστά μου σαν ξιφομάχος. Ακούγεται ένας απαίσιος ήχος, σαν να κάνουν κακά χίλιες μύγες μαζί.
Ανοίγω τα μάτια μου και αντικρύζω τον μεγάλο Πατερούλη ακέφαλο, με χιλιάδες κομμένα καλώδια που σπινθηρίζουν να εξέχουν μέσα από το λαιμό του. Πάει και αυτός.
Το πεδίο τώρα είναι ανοικτό. Μπαίνω γονατιστός μέσα στο τεράστιο τζάκι. Ψαχουλεύω ανάμεσα στις στάχτες και τα κούτσουρα. Δεν βλέπω τίποτα εδώ. Μήπως έκανα λάθος; Μετά συνειδητοποιώ ότι αυτό είναι ένα πραγματικό τζάκι. Τεντώνομαι όσο μπορώ περισσότερο και ψαχουλεύω τα τοιχώματα της καμινάδας. Με τις άκρες των δακτύλων μου εντοπίζω ένα πλαστικό αντικείμενο κολλημένο με μονωτική ταινία. Αυτό είναι. Το έχουν στερεώσει γερά, πανάθεμά τους! Δυσκολεύομαι να κόψω την ταινία με το χέρι, θα πρέπει να πάρω ένα μαχαίρι από την κουζίνα.
Πάνω να βγώ από εδώ μέσα, όταν νοιώθω ένα κύμα θερμότητας ανάμεσα στα πόδια μου. Ο εγκέφαλος μου αναλύει την εικόνα πριν αποφασίσει να την αποδεχτεί. Πέντε ζευγάρια πορτοκαλιά χεράκια δουλεύουν πυρετωδώς για να με εξοντώσουν, ρίχνοντας φωτιστικό πετρέλαιο πάνω στα φρέσκα κούτσουρα. Οι φλόγες φουντώνουν αμέσως.
Θέλουν να με κάψουν ζωντανό.
Είναι αδύνατον να ξεφύγω. Ακούω ένα γάβγισμα και παρακολουθώ τον ένα νάνο να τραβιέται μακρυά. Καλό σκυλάκι, τον καταβρόχθισε. Μένουν όμως άλλοι τέσσερις. Ο τρόμος του ολοκαυτώματος μου δίνει απρόσμενη δύναμη. Ή τώρα ή ποτέ. Τραβώ απότομα τη μονωτική ταινία. Το κινητό είναι στα χέρια μου.
Ο χώρος μέσα στην καμινάδα έχει γεμίσει καπνούς και νοιώθω τις αισθήσεις μου να με εγκαταλείπουν. Βλέπω τα δολοφονικά χεράκια από πλαστικό να ρίχνουν και άλλα κούτσουρα στη φωτιά, αποκλείοντας τη μοναδική οδό διαφυγής μου. Ενεργοποιώ τη συσκευή – ευτυχώς ο Πάνος την είχε αφήσει ξεκλείδωτη. Με το τελευταίο απόθεμα των δυνάμεων μου πληκτροδοτώ τον φονικό κωδικό: 1-890-222-fu.
Nuke them all!
Μετά λιποθυμώ.

*

Κάνω κάτι μέρες να συνέλθω. Ευτυχώς πήρα μιά αναρρωτική άδεια από την εταιρεία και την έκανα για ολιγοήμερες διακοπές στο Μπαλί με την Ιρίνα. Ήταν εκείνη που με έβγαλε μέσα από το τζάκι, σβήνοντας τη φωτιά την τελευταία στιγμή. Βλέπετε, ο αγαπημένος της Μαρόζνι Ατέτς υπέκλεψε την τελευταία συνομιλία μας στο κινητό και κατάλαβε πως θα πήγαινε για ανακύκλωση. Έτσι βιάστηκε και αποπειράθηκε να την εξοντώσει τρυπώντας την με μία βελόνα του πλεξίματος. Όμως η χειροδύναμη Σλάβα τον έκανε σουβλάκι. Στη συνέχεια έτρεξε να με βρεί στο σπίτι του Πάνου.

Το κόλπο με το κινητό δούλεψε πολύ καλά. Τόσο καλά που οι Παγωμένοι Πατέρες δεν γίνανε απλά αρνάκια, αλλά σταματήσανε εντελώς τη λειτουργία τους. Βέβαια, πως το εξηγείς αυτό στους πελάτες; Το τμήμα δημοσίων σχέσεων έβγαλε μία ανακοίνωση για να μπαλώσει τα πράγματα, ότι δήθεν και καλά ήταν ελαττωματικό το σύστημα επαναφόρτισης της μπαταρίας των ρομπότ, κλπ., κλπ. Για προληπτικούς λόγους, ζητήσαμε να μας επιστραφούν όλοι οι ΠΠ για επανέλεγχο και σέρβις. Η αλήθεια είναι ότι πρέπει να τους ξαναδώσουμε πολύ σύντομα στους πελάτες, διαφορετικά θα μας φάνε ζωντανούς. Το σύνδρομο ΣΕΠΠ, βλέπετε.

Μετά από πολυήμερες διαβουλεύσεις, το ΔΣ αποφάσισε να διατηρήσει τη γραμμή παραγωγής των ρομπότ, αλλάζοντας όμως το λογισμικό έτσι ώστε να είναι ασφαλές για τον χρήστη. Οι καινούριες προδιαγραφές σήμαιναν τη θανατική καταδίκη του προγράμματος Παγωμένου Πατέρα. Όχι άλλα πορτοκαλί ανθρωπάκια.
Τι θα έπαιρνε τη θέση τους;

*

Είμαι φρέσκος μετά τις διακοπές και ήρθε η ώρα να παρουσιάσω στο ΔΣ τις προτάσεις μου για τα χαρακτηριστικά του νεόυ προϊόντος.
«Θα είναι πάλι ένα κουκλάκι;» ρωτάει ο διευθύνων σύμβουλος.
«Ναι» απαντώ «αλλά σε φυσικό μέγεθος. Το νέο προϊόν θα δίνεται δωρεάν στους πελάτες (στη θέση του ΠΠ) και πρέπει να αποκτήσει και νέους οπαδούς. Τώρα, κάθε ρομπότ θα είναι απομονωμένο στο χώρο του κατόχου του, με αποκλειστική επικοινωνία με αυτόν. Θα είναι προγραμματισμένο έτσι ώστε να έχει πνεύμα διαρκούς υποταγής και να μπορεί να απευθύνεται σε περισσότερο ενήλικο κοινό, τέτοιο που να είναι σε θέση να εκτιμήσει περισσότερο τα προσόντα του. Άλλωστε, θα είναι πολύ πιό ανθρωπόμορφο»
«Θα είναι κερδοφόρο, όπως ο ΠΠ;»
«Πολύ περισσότερο. Άλλωστε θα πωλείται στην τριπλάσια τιμή»
«Τριπλάσια τιμή;» φωνάζει ο διευθυντής του οικονομικού. «Μα τότε θα καταστραφούμε! Ποιός θα δώσει τόσα λεφτά για ένα παιχνίδι;»
Δεν μπορώ να συγκρατήσω ένα χαμόγελο.
«Ξέχασα να σας πληροφορήσω ότι το προϊόν δεν απευθύνεται πλέον σε παιδιά – τουλάχιστον όχι σε αυτά της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Πιστέψτε με, το target group του νέου προϊόντος δεν θα βασιστεί στο χαρτζηλίκι του για να το αποκτήσει. Θα δώσει όλο του το μισθό και το δώρο μαζί»
«Μα ποιό είναι πιά το πρότυπο για το νέο κουκλάκι;» αναρωτιώνται με ένα στόμα όλα τα μέλη του ΔΣ. «Σε ποιόν θα μοιάζει;»
Τους κοιτώ για λίγες στιγμές πριν απαντήσω. Τους λυπάμαι. Ολόκληροι άντρες και παίζουν ακόμα σαν τα μωρά. Με στρατιωτάκια, αεροπλανάκια και Αϊ-Βασίληδες. Τώρα θα αλλάξουν όλα αυτά. Θα φτιάχνουμε παιχνίδια για ενήλικες, σαν τα σπορ αυτοκίνητα. Ευτυχώς που έχουν και εμένα ανάμεσα τους.
«Στην Πάμελα Άντερσον, φυσικά» απαντώ.

Γράμμα στους γονείς...

2006-12-15T10:57:00.001+02:00

Αγαπημένοι μου γονείς,

Σήμερα είναι η καλύτερη μέρα της ζωής μου! Μόλις έμαθα ότι έγινα δεκτός στην Ακαδημία Διαστήματος, ο μόνος από τη σειρά των αποφοίτων του πανεπιστημίου μας. Ήθελα να είστε οι πρώτοι που θα το μαθαίνατε. Όχι μόνο γιατί είστε η οικογένεια μου, αλλά γιατί το αξίζετε.
Είσαστε μαζί μου από την αρχή, τότε που ρίζωσε μέσα μου η απόφαση να ακολουθήσω τα αχνάρια των πρωτοπόρων αστροναυτών. Θυμάμαι πολύ καλά εκείνη την ημέρα, άλλωστε δεν έχουν περάσει παρά μόλις πέντε χρόνια από τότε. Καθόμαστε όλοι μαζί στο καθιστικό του παλιού μας σπιτιού και περιμέναμε με αγωνία την ανακοίνωση της απόφασης της Διαπλανητικής Ομοσπονδίας: θα δέχονταν άραγε τη Γή ως το νεώτερο μέλος της θαυμαστής αυτής κοινωνίας; Θα καταφέρναμε να γίνουμε μέλη μίας οικογένειας με πενήντα χιλιάδες εξωγήϊνες φυλές, από δεκαέξι διαφορετικά γαλαξιακά σμήνη;
Από πολλές πλευρές είμαστε ακόμα πρωτόγονοι. Ύστερα από τεχνολογική εξέλιξη χιλιετηρίδων, τα διαστημόπλοια μας κινούνται ακόμα με φωτονική ενέργεια, την ίδια στιγμή που οι περισσότεροι εξωγήϊνοι κόσμοι έχουν δαμάσει τη στρέβλωση του χωροχρόνου. Ωστόσο αυτό δεν φάνηκε να απασχολεί ιδιαίτερα την Ουράνια Επιτροπή των Σοφών, αυτό το εξαίσιο διευθυντήριο ηγετών από τα τριαντατρία μεγαλύτερα ηλιακά συστήματα. Θα μπορούσαν να μας μεταγγίσουν τη δικιά τους τεχνολογία, μας διαβεβαίωσαν. Μα το μεγάλο τους ερώτημα ήταν: είμαστε έτοιμοι για αυτούς; Δεν υπήρχε χώρος στην Ομοσπονδία για είδη μονόχνωτα, εγωϊστικά και επιθετικά, για όσα επεκτείνονται εις βάρος των άλλων-η Επιτροπή ήταν ξεκάθαρη πάνω σε αυτό το θέμα.
Σταθήκαμε τυχεροί, από πολλές απόψεις. Η πρώτη επαφή πραγματοποιήθηκε μόλις πριν από τέσσερις αιώνες. Το σκάφος των Ρακτσανάλ προσγειώθηκε στον πλανήτη μας σε μια εποχή ασύγκριτα πιο εξελιγμένη σε σχέση με την απώτερη ιστορία μας. Οι εξωγήϊνοι επισκέπτες συνάντησαν τους κατοίκους της Γης και μελέτησαν εμάς, το κυρίαρχο είδος, σε βάθος. Ενδιαφέρθηκαν ιδιαίτερα για τις σχέσεις μας με τα άλλα είδη, ζώα και φυτά, το σεβασμό προς το περιβάλλον μας, τη δομή της κοινωνίας μας. Και αφού μας βαθμολόγησαν, έφυγαν ξανά για τη μακρινή πατρίδα τους.
Τετρακόσια χρόνια αργότερα οι εξωγήϊνοι επέστρεψαν και αυτή τη φορά ήταν πολλοί, μα πάρα πολλοί. Τέσσερις χιλιάδες διαστημόπλοια γέμισαν το στερέωμα ανάμεσα στον Άρη και τη Γη, γιατί τόσα χρειάστηκαν για να στεγάσουν τις αντιπροσωπείες των Ομοσπονδιακών ειδών. Όπως και κατά την πρώτη επαφή, έγιναν δεκτοί με ιδιαίτερο ενθουσιασμό. Πουθενά στον πλανήτη δεν εκδηλώθηκε κάποια διαμαρτυρία, πουθενά δεν προτάθηκε κάποια επιφύλαξη. Μάλλον και αυτό μέτρησε θετικά για εμάς.
Θυμάμαι τον εαυτό μου, μαθητή ακόμα του λυκείου, να κάθομαι δίπλα σας πάνω στη μοκέτα του καθιστικού μπροστά στην οθόνη της ολογραφικής τηλεόρασης. Η μητέρα είχε βάλει μπροστά από τον καθένα μας ένα πιάτο με τραγανά μπισκότα (και δίπλα, εννοείται, το απαραίτητο νερό). Το δωμάτιο ήταν πλημμυρισμένο από την εξαίσια μυρωδιά τους, αλλά δεν μπορούσα να βάλω τίποτα στο στόμα μου. Κρεμόμουν κυριολεκτικά από τα χείλη του παρουσιαστή, καθώς ανακοίνωνε την απόφαση της Ουράνιας Επιτροπής να μας δεχθούν στους κόλπους της Ομοσπονδίας. Θυμάμαι ακόμα τα λόγια του, έως και την τελευταία λέξη:

"Σήμερα καλωσορίζουμε τη Γη στη μεγάλη Διαπλανητική Συνομοσπονδία. Η απόφαση της Ουράνιας Επιτροπής είναι ομόφωνη. Η Επιτροπή επιθυμεί να παραθέσει συνοπτικά τους λόγους που συνηγόρησαν υπέρ της απόφασης αυτής. Καλωσορίζουμε λοιπόν τον τρίτο πλανήτη του συστήματος 137ε1ρ:
Επειδή το κυρίαρχο είδος του πλανήτη Γη έχει αναπτύξει ένα σημαντικό επίπεδο τεχνολογικού πολιτισμού, χωρίς παράλληλα να καταστρέψει το περιβάλλον.
Επειδή τα ξεχωριστά άτομα του κυρίαρχου είδους ζουν πάντα ειρηνικά και μονιασμένα, παρά το γεγονός ότι διαφέρουν σημαντικά το ένα από το άλλο ανάλογα με τη φυλή καθενός.
Επειδή έχει επιδείξει ένα απαράμιλλο πνεύμα αλληλεγγύης όχι μόνο ανάμεσα σε μέλη του είδους του, αλλά και σε όλα τα άλλα είδη του πλανήτη, ζωϊκά και φυτικά.
Επειδή κατόρθωσε να αναπτύξει την ευφυΐα του σε επίπεδο πολύ ανώτερο από τις φυσικές καταβολές του σε διάστημα μικρότερο των δέκα χιλιάδων ετών, γεγονός που καταδεικνύει τη γενετική του ανωτερότητα."

Γιορτάσαμε όλοι μαζί εκείνη την ιστορική ημέρα. Ωστόσο δεν σας κρύβω ότι διασκέδασα με τις αναφορές της επιτροπής για το ‘Κυρίαρχο Είδος’. Ποτέ δεν νοιώσαμε έτσι, σωστά; Άλλωστε, όλοι προερχόμαστε από το ίδιο αρχικό κομμάτι DNA. Και εμείς, και οι γάτες και οι πίθηκοι και τα πεύκα. Ας μην ξεχνάμε ότι τα παλαιοντολογικά ευρήματα μας έχουν αποκαλύψει ότι πριν από δέκα χιλιάδες χρόνια ήμασταν και εμείς όμοιοι με τα ζώα, περπατούσαμε στα τέσσερα και ζούσαμε σε αγέλες. Οι εξωγήϊνοι δεν μπορούν να εξηγήσουν πως αναπτύξαμε τεχνολογικές ικανότητες μέσα σε ένα σχετικά τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Υπάρχει μία θεωρία – που την υποστηρίζουν και δικοί μας επιστήμονες – πως αυτό είναι αποτέλεσμα γενετικών επεμβάσεων στους προγόνους μας από ένα άλλο είδος. Είναι λένε ο μόνος τρόπος να επιταχύνεις την εξέλιξη. Αλλά δεν υπάρχουν στοιχεία που να μαρτυρούν την ύπαρξη κάποιου άλλου εξελιγμένου είδους στη Γη πριν από εμάς. Και αν πάλι υπήρχε, γιατί να θέλει να πειραματιστεί πάνω μας;
Έχει διατυπωθεί και η θεωρία ότι το είδος αυτό, αν υπήρξε ποτέ, ήταν κοινωνικά λιγότερο εξελιγμένο από εμάς και δεν μπόρεσε ποτέ να αναπτύξει το πνεύμα αφοσίωσης και αλληλεγγύης που μας χαρακτηρίζει. Η θεωρία αυτή υποστηρίζει ότι το υποθετικό αυτό είδος είχε αναπτύξει μία ιδιαίτερη σχέση με το δικό μας, καθώς στην καθημερινή του επαφή με εμάς έβρισκε αυτό που του έλειπε και το οποίο εμείς διαθέτουμε σε αφθονία: την αγάπη. Ίσως λοιπόν να χρειαζόταν τόσο την αγάπη μας που αποφάσισε να μας κάνει λίγο πιο όμοιους με αυτό – καθ’εικόνα και κατ’ομοίωση, που λένε και οι θεολόγοι. Πιθανολογείται επίσης ότι το είδος αυτό καταστράφηκε εντελώς μέσα από έναν ολοκληρωτικό πόλεμο με χρήση πυρηνικής ενέργειας, υπόθεση που υποστηρίζεται αμυδρά από τα αυξημένα επίπεδα ραδιενέργειας που ανιχνεύονται ακόμα και σήμερα στις ηπείρους που οι αρχαίοι πρόγονοι μας γνώριζαν με τα ονόματα Αμερική και Ασία.
Δεν θέλω όμως να σας κουράζω περισσότερο λέγοντας πράγματα που ήδη γνωρίζετε. Ελπίζω το ηλεκτρονικό αυτό μήνυμα να σας βρει γερούς και ευτυχισμένους, όπως πάντα. Αύριο θα αρχίσω να παρακολουθώ τα εισαγωγικά μαθήματα στην ακαδημία. Με λίγη καλή τύχη, σε δύο χρόνια θα ταξιδεύω με κάποιο σκάφος σε ένα μακρινό κόσμο.
Κλείνοντας, θέλω να σας ευχαριστήσω που μου δώσατε ζωή και με φέρατε σε αυτό τον κόσμο. Ξέρω τι δυσκολίες περάσατε, έχοντας ήδη έντεκα άλλα παιδιά. Δώδεκα στόματα να ταϊσετε. Είστε οι πιο φανταστικοί γονείς του κόσμου.
Οι καλύτεροι γονείς που θα μπορούσε να ονειρευτεί ποτέ του ένας σκύλος.

Με αγάπη & εκτίμηση,
Ο γιος σας.

Αδέσποτος ήχος

2006-12-02T00:36:00.002+02:00

Είμαι ευλογημένος: υπάρχουν μερικά πράγματα που δεν με ενοχλούν όπως τον περισσότερο κόσμο. Όχι πολλά, ούτε οπωσδήποτε σημαντικά. Για παράδειγμα, δεν πετάγομαι τις νύχτες από το κρεβάτι μου, όταν ο δήμος μαζεύει τα σκουπίδια κάτω από το παραθύρι μου. Αδιαφορώ όταν, προσπερνώντας επιδέξια την ουρά στα διόδια, οι άλλοι οδηγοί με βρίζουν.

Ζω άνετα, εργένης ακόμα, σε μία γειτονιά των βορείων προαστίων. Το πρωί είμαι αναλυτής για μία μεγάλη εταιρεία online δημοσκοπήσεων, κερδίζω καλά λεφτά. Τρία απογεύματα την εβδομάδα κάνω πάνω-κάτω την ίδια δουλειά για ένα γραφείο παράνομων στοιχημάτων – και βγάζω τα τριπλά. Τα βράδια βγαίνω πάντα έξω.

Δεν με ενοχλεί η εκκωφαντική μουσική στα μπαράκια και απολαμβάνω την παρουσία του κόσμου και τις δονήσεις από τα ηχεία. Βλέπετε, είμαι Κωφός εκ γενετής.

Το μοναδικό μου πρόβλημα είναι τα παλιόσκυλα.

Το θέμα με τα σκυλιά έγινε ζόρικο όταν οι «ζωόφιλοι» ιδιοκτήτες τους τα βαρέθηκαν και, για να μην μπορούν να βρουν το δρόμο της επιστροφής, άρχισαν να τα παρατάνε σε μεγάλες αποστάσεις από τα σπίτια τους – συνήθως έξω από τα σπίτια άλλων ανθρώπων. Έτσι ένα ωραίο πρωί γίναμε παράρτημα του Λυσσιατρείου. Αρχικά ήμουν ο μόνος που δεν είχε πρόβλημα. Αγαπώ τα ζώα και δεν είμαι μανιακός με το θέμα της δημόσιας υγείας – δεν κολλάς AIDS από το σκύλο, σωστά; Όσο για το γαύγισμα, έ, είπαμε, είμαι ευλογημένος. Ξεκινούσα φρέσκος-φρέσκος το πρωί από το σπίτι και έβλεπα τους γείτονες με μαύρες σακούλες κάτω από τα μάτια.

Δεν πέρασαν μερικοί μήνες και τα σκυλιά μεγάλωσαν, και αφού αλληλοφαγώθηκαν για λίγες μέρες, αποφάσισαν να οργανωθούν σε πιο μόνιμη βάση και να τα βάλουν μαζί μας. Άρχισαν τις επιθέσεις – αραιά και ανώδυνα στην αρχή, ένα γαύγισμα στη μοναχική Φιλιπινέζα, μια παρενόχληση στον υπερήλικα που περίμενε το λεωφορείο. Μετά στράφηκαν στους τριαντάρηδες, σαν και μένα και μετά τα γρυλίσματα, πέσανε και τα πρώτα δαγκώματα.

Περάσαμε στην αντεπίθεση. Κάποιοι έριξαν φόλες – ένα βάναυσο μέτρο, δεν λέω, άσε που τα σκυλιά έμαθαν να τις μυρίζουν. Τώρα έχουμε τη μόδα της πέτρας-όλοι κουβαλάμε μαζί μας ένα σακούλι με μεγάλες πέτρες. Κανείς δεν βγαίνει από το σπίτι του χωρίς πυρομαχικά, ούτε η νοικοκυρά για να πάει στο σούπερ-μάρκετ, ούτε οι μαθητές για το σχολείο. Φυσικά ούτε και εγώ.

Για να βαρέσεις ένα σκύλο πρέπει πρώτα να τον δεις ή να τον ακούσεις. Έχουν όμως μία άτιμη στρατηγική: ζυγώνουν στα μουλωχτά από πίσω και σου τραβάνε μια δαγκωνιά στα γρήγορα. Όχι ιδιαίτερα καταστρεπτική, δεν σου ακρωτηριάζουν το πόδι. Πονάει όμως. Μοναδική σου ελπίδα είναι να τα ακούσεις πριν πλησιάσουν πολύ. Εδώ είναι που την πατάω. Κάθε δεύτερη μέρα πάω στη δουλειά μου κουτσαίνοντας.

Φτάνω στη δουλειά καθυστερημένος, έτοιμος για κατσάδα από την αφεντικίνα μου. Είναι ο τύπος της «επιτυχημένης σαραντάρας», σύμβουλος δημοσίων σχέσεων, πολύ ιδιότροπη, με εμμονή στους τύπους. Νομίζω ότι δούλεψε για κάποια χρόνια στη Γερμανία. Η ίδια πιστεύει ότι μοιάζει με τη Σάρον Στόουν, αλλά εμένα μου θυμίζει το Σβαρτσενέγκερ. Τέλος πάντων, περιμένω τις οδηγίες της για τη σημερινή ατζέντα. Τα θέματα που παίζουν είναι λίγο-πολύ γνωστά: Κυπριακό, Ιράκ, το ασφαλιστικό, θα πάρουμε φέτος τη Eurovision; Αποστολή μου είναι αρχικά να φτιάξω ένα κατάλογο από ερωτήσεις και να τον ανεβάσω στα συμβεβλημένα portals. Αργότερα, κατά το απόγευμα, όταν θα έχουν μαζευτεί οι απαντήσεις, θα τις επεξεργαστώ δημογραφικά. Ποιος απάντησε τι; Από πού ήταν αυτός; Πόσο χρονών ήταν, κλπ. Μιά προβλέψιμη διαδικασία, πάνω-κάτω.

Η «γουόντερ-γούμαν» με υποδέχεται με περισσή ευγένεια. Μάλλον θα πέρασε καλά χθες το βράδυ. Συνήθως νευριάζει, γιατί πρέπει να μιλά αργά ώστε να διαβάζω τα χείλη της. Ευτυχώς, δεν χρειάζεται να της απαντώ. Της παρουσιάζω τον κατάλογο με τα προτεινόμενα θέματα της ημέρας (που είναι τα ίδια με τα χθεσινά), αλλά τον απορρίπτει αμέσως.

«Ας αλλάξουμε σήμερα το θέμα της ημέρας» αντιπροτείνει. «Τι θα έλεγες για κάτι πιο εξωτικό;»

Ανοίγει ένα από τα πολλά συρτάρια του γραφείου της και μου παραδίδει ένα σφραγισμένο φάκελο. Αν δεν ήξερα ότι στερείται παντελώς της αίσθησης του χιούμορ, θα έλεγα ότι είναι η επιστολή της απόλυσης μου.

«Θέλω να τον ανοίξεις όταν θα είσαι μόνος στο γραφείο σου. έχει μέσα το θέμα της ημέρας. Δούλεψε λίγο πάνω σε αυτό.»

Πίσω στο γραφείο μου, ανοίγω το φάκελο. Περιέχει μόνο ένα φύλλο χαρτιού με το λογότυπο της εταιρείας, πάνω στο οποίο είναι γραμμένη, με το γραφικό χαρακτήρα της αρχηγίνας, μία μόνο φράση:

Πιστεύετε ότι πρέπει να σταματήσει η λειτουργία του SETI;

Δεν πιστεύω στα μάτια μου. Της στέλνω αμέσως ένα εσωτερικό e-mail, ρωτώντας την αν εννοεί το ΓΝΩΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ SETI (Search for Extraterrestrial Intelligence).

«Ασφαλώς» έρχεται αμέσως η απάντηση.

Μπαίνω στον πειρασμό να τη ρωτήσω:

«Πόσοι Έλληνες (για να μην πώ, πόσοι άνθρωποι) που δεν είναι αστροφυσικοί, επιστήμονες ή λάτρεις της επιστημονικής φαντασίας, λέτε να έχουν ακούσει ποτέ κάτι για το SETI;»

Η απάντηση της φάνηκε στην οθόνη του υπολογιστή μου μέσα σε ένα λεπτό.

«Όλοι φυσικά»

Προτίμησα να μην τη σχολιάσω.

Πήγε κιόλας πέντε το απόγευμα και είμαι έτοιμος να διαβάσω τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης. Βάζω στοίχημα με τον εαυτό μου ότι το 97% των συμμετεχόντων θα έχουν εγγραφεί στο πεδίο Δεν ξέρω/Δεν απαντώ, εκτός από κάποια βούρλα που νομίζουν ότι ο SETI είναι Κροάτης αμυντικός.

Φορτώνω τον πίνακα με τα συγκεντρωτικά και παθαίνω ένα μίνι εγκεφαλικό. Όλα τα πεδία απαντήσεων είναι κενά εκτός από εκείνο που λέει: Ναι, είναι πλέον περιττό, και έχει μαζέψει το 100% των απαντήσεων. Δεν μπορεί, κάποιο λάθος έχει γίνει. Το ψάχνω περίπου ένα δίωρο, αλλά δεν βγάζω άκρη. Άλλωστε, είναι ώρα για να φύγω.

Κάπου διάβασα ότι τα σκυλιά είναι κροτόφοβα όντα. Αργά το βράδυ, καθώς παρκάρω στο πεζοδρόμιο, καμιά δεκαριά μέτρα μακρυά από το σπίτι, η αγέλη με περικυκλώνει. Ανοίγω την πόρτα του οδηγού, κατεβαίνω και τη κλείνω με δύναμη. Επαναλαμβάνω την κίνηση αυτή άλλες δυό φορές. Δεν μπορώ να ακούσω τον κρότο, αλλά πρέπει να είναι δυνατός. Στη διπλανή πολυκατοικία ανάβουν μερικά φώτα. Τα σκυλιά οπισθοχωρούν μερικά μέτρα. Ωραία, το κόλπο έπιασε. Τώρα πρέπει να διανύσω τα τελευταία μέτρα ως την κεντρική είσοδο. Γιατί να μη μένω σε σπίτι με γκαράζ; Τα σκυλιά αναθαρρούν. Αν τρέξω, πάει, με καταβροχθίσανε. Περπατώ σταθερά, με επιτηδευμένη αυτοπεποίθηση. Με την άκρη του ματιού μου τα παρατηρώ να με ακολουθούν. Υποθέτω πως γρυλίζουν. Τελικά έχω παρκάρει κοντύτερα από όσο νόμιζα. Διαβαίνοντας το κατώφλι της εισόδου, συνειδητοποιώ πως η σωματική μου ακεραιότητα προφυλάχθηκε για μία ακόμη νύχτα.

Ξημέρωσε μία καινούργια μέρα και είμαι πεπεισμένος ότι η αφεντικίνα μου έχει τρελαθεί εντελώς. Το θέμα της ημέρας (πάλι μέσα σε σφραγισμένο φάκελο, όλη η ιεροτελεστία κανονικά) είναι:

Πιστεύετε ότι υπάρχουν εξωγήινοι;

Ενάντια σε κάθε ένστικτο επαγγελματικής επιβίωσης της στέλνω ένα ακόμα e-mail, ρωτώντας την ποιος έχει παραγγείλει τη συγκεκριμένη έρευνα.

Δεν παίρνω καμία απάντηση.

Στις πέντε το απόγευμα κοιτάζω τα αποτελέσματα. Αχά! Το ήξερα πως είχε γίνει κάποιο λάθος χθες. Ο σημερινός πίνακας είναι φυσιολογικός:

Ναι. 23%

Όχι. 0%

Ίσως 0%

Πλάκα μου κάνεις; 77%

Δεν ξέρω/δεν απαντώ 0%

Η ερώτηση Πλάκα μου κάνεις; ήταν μία έμπνευση της τελευταίας στιγμής. Αποδείχθηκε το σουξέ της ημέρας. Με μια προσεκτικότερη ματιά, με ξενίζει φοβερά το μηδενικό ποσοστό στα πεδία Όχι, Ίσως, Δεν ξέρω/δεν απαντώ . Κάτι δεν κολλάει εδώ.

Αποφασίζω να λάβω δραστικότερα μέτρα εναντίον των σκυλιών. Από ένα μαγαζί στο κέντρο αγοράζω ένα αεροβόλο. «Θα τρομάξει ακόμα και ελέφαντα» με διαβεβαιώνει ο υπάλληλος. Προς το παρόν μου αρκεί να κάνει για σκυλιά. Το ίδιο βράδυ, πριν ακόμα κατεβώ από το αμάξι, οπλίζω το πιστόλι. Πιστά στο ραντεβού τους, τα σκυλιά έχουν στήσει καραούλι. Με το που βγαίνω έξω, αρχίζω το μπουμπουνητό. Ούτε ήρωας του Ταραντίνο να ήμουνα. Οι κοπρίτες εξαφανίζονται σε κλάσμα του δευτερολέπτου. Δεν έχει μείνει τετράποδο ούτε για δείγμα σε ακτίνα διακοσίων μέτρων. Είμαι ευτυχισμένος. Έχουν ανάψει τα περισσότερα φώτα των διαμερισμάτων κατά μήκος του δρόμου.

Ένα τέταρτο μετά αναβοσβήνει το φως του κουδουνιού. Δέχομαι την επίσκεψη δύο αστυνομικών με τα όπλα προτεταμένα. Δυσκολεύομαι αρκετά να τους πίσω για τα κίνητρα γύρω από την πράξη μου. Τελικά, η συμπάθεια τους για την προσωπική μου αναπηρία ξεπερνά τις διαμαρτυρίες των γειτόνων. Ωστόσο η προειδοποίηση τους είναι σαφής: Τέρμα το πιστολίδι.

Το τροπάρι με τους εξωγήϊνους συνεχίζεται σήμερα, αφού το θέμα της ημέρας είναι:

Είναι οι εξωγήϊνοι φίλοι ή εχθροί;

Ακόμα δεν τους είδαμε και τους βαφτίσαμε. Είμαι πλέον σίγουρος ότι πρόκειται για κάποιο παιχνίδι. Ίσως ο Σπίλμπεργκ να διαφημίζει τον Ε.Τ.2.

Δεν έχω μάθει ακόμα το κόλπο με τις έτοιμες απαντήσεις. Πάλι τα ίδια σήμερα. Φίλοι οι εξωγήινοι: 100%. Πρέπει να έχουνε βάλει κάποιο bug στο πρόγραμμα.

Ξαναπέρασα από το μαγαζί με τα όπλα και ζήτησα τη συμβουλή τους. Με εξυπηρέτησε ο ίδιος, ευγενικός και υπομονετικός υπάλληλος.

«Ξεχάστε τα αεροβόλα. Έχω να σας δώσω κάτι καλύτερο»

Μου έδειξε ένα μικρό μαραφέτι, λίγο μεγαλύτερο από ένα κινητό.

«Είναι μία συσκευή υπερήχων. Εκπέμπει στα 20,000-25,000 Hz. Θα τρομάξει τα σκυλιά όσο τίποτα στο κόσμο. Αλλά δεν θα το ακούσετε εσείς»

Μετά αντιλήφθηκε το λάθος του και συμπλήρωσε:

«Εννοώ, ούτε οι γείτονες σας»

Πλήρωσα 35 Ευρώ, το πήρα και έφυγα.

Τα σκυλιά ζυγώνουν ξανά, όμοια με άλιεν που βγήκαν από το σκοτάδι. Με βρίσκουν στα μισά του δρόμου προς την εξώπορτα. Κρατώ τον πομπό των υπερήχων, το δάκτυλο πάνω στο κουμπί, έτοιμο να σκορπίσει τον όλεθρο. Ζβουυυτ!

Αυτό που βλέπω με παραξενεύει. Τα πρόσωπα τους ζαρώνουν, το βλέμμα τους στυλώνεται πάνω μου σκοτεινό. Δεν είναι φόβος αυτό που διακρίνω, αλλά κάτι πολύ χειρότερο. Πολύ πιο κακό. Σαν να έχω ξυπνήσει μέσα τους ένα αρχέγονο τρόμο, κάτι που νοιώθουν ότι υπάρχει αλλά δεν είναι απτό. Κάτι το ανεξήγητο.

Μένουν κοκαλωμένα εκεί, χωρίς να με ακολουθήσουν ως την πόρτα. Μισή ώρα αργότερα, ρίχνω μια ματιά στο δρόμο από την ασφάλεια του παραθύρου μου. Τα σκυλιά είναι ακόμα εκεί. Κοιτάνε προς τη κατεύθυνση της εξώπορτας, σαν υπνωτισμένα.

Χάκεψα λίγο τα αρχεία του λογιστηρίου και έμαθα ποιος πληρώνει για όλα αυτά. Το Υπουργείο Εξωτερικών. Φαίνεται πως είναι ένα ακόμα πρόγραμμα της Ε.Ε., καθώς το ίδιο τροπάρι επαναλαμβάνεται και στις 25 χώρες της Ένωσης. Αναρωτιέμαι τι κάνουν οι άλλες χώρες. Ίσως οι κυβερνήσεις να θέλουν να βάλουν φόρο διαστημικής έρευνας. Αυτή είναι και η πιθανότερη εκδοχή.

Η ερώτηση της ημέρας έχει να κάνει – τι πρωτότυπο! – με το διάστημα.

Πιστεύετε πως πρέπει να σταματήσει η έρευνα του διαστήματος;

Ναι, καλά! Τι πάμε και ρωτάμε τώρα! Σε μια χώρα που το 100% πιστεύει στους εξωγήινους και τους αγαπά κιόλας, σιγά μη βρεθεί ένας που να μην θέλει να πάει να τους βρει. Τώρα που το σκέφτομαι, δεν είναι και άσχημη ιδέα. Να κάνεις λέει κατάσταση με μια ξενέρωτη εξωγήινη, να της μάθεις γήινα κόλπα…

Σήμερα είναι Τρίτη, άρα έχω απογευματινή δουλειά στο στοιχηματζίδικο. Την κοπανάω νωρίς, χωρίς να περιμένω τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης. Θα τα κοιτάξω νωρίς αύριο το πρωί. Ο ιδιοκτήτης του πρακτορείου δεν έχει καμιά σχέση με την αφεντικίνα στη πρωινή δουλειά. Άλλος άνθρωπος έξω καρδιά, και ας έχει κάνει δυό-τρείς φορές φυλακή. Άσε που ξέρει και την Ελληνική Νοηματική Γλώσσα και το ρίχνουμε κανονικά στη κουβέντα.

«Ποιο είναι το θέμα σήμερα; Αν θα αγοράσει την ΑΕΚ ο Ντέμης;» ρωτάω.

Για ένα φευγαλέο δευτερόλεπτο τον φαντάζομαι να λέει:

Το θέμα της ημέρας είναι: Θα αγοράσουν την ΑΕΚ οι εξωγήϊνοι;

«Καλό θέμα ο Ντέμης» μου απαντά και ησυχάζω. «Μήπως έχεις κανένα και δεύτερο;»

Ακόμα με κυνηγούν τα φαντάσματα των δημοσκοπήσεων..

«Να ρωτήσουμε αν υπάρχουν εξωγήινοι»

Τον βλέπω να σοβαρεύεται και να με κοιτάει βλοσυρά.

«Άκου αγόρι μου, εδώ βγάζουμε τα λεφτά μας κατευθείαν από τον κόσμο, όχι από τους εκδότες και τα υπουργεία, όπως κάνετε στην άλλη σου δουλειά.»

«Δηλαδή;»

«Τι δηλαδή; Ξέρεις τι πάει να πει στοίχημα; Να προβλέπεις το άγνωστο; Έρχεσαι και μου λες αν υπάρχουν εξωγήϊνοι; Πλάκα μου κάνεις; Γεννάει αυγά η κότα;»

Σταμάτησα τη συζήτηση εκεί. Δεν είμαι φίλαθλος, αλλά ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που πέρασα το υπόλοιπο απόγευμα ασχολούμενος αποκλειστικά με το θέμα της ΑΕΚ.

Τα σκυλιά εξακολουθούν να είναι εκεί αλλά με το που με αντιλαμβάνονται κοιτούν ύποπτα αλλά κρατούν τις αποστάσεις τους και με παρατηρούν με δέος. Από τη μια το απολαμβάνω, αλλά από την άλλη έχει κάτι το ανατριχιαστικό. Δεν χρησιμοποίησα το μαραφέτι σήμερα. Φαίνεται πως τους έκανε αρκετή ζημιά.

Διαβάζω και ξαναδιαβάζω τα αποτελέσματα της χθεσινής δημοσκόπησης και δεν πιστεύω στα μάτια μου. Το 100% των απαντήσεων είναι στο πεδίο: Ναι, να σταματήσει η έρευνα του διαστήματος. Κάτι ανακατεύεται στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου, μια μικρή, κακιά υποψία, αλλά δεν είναι ακόμα ξεκάθαρη.

Η μέρα έχει προχωρήσει αρκετά όταν η αφεντικίνα με επισκέπτεται στο γραφείο μου μαζί με δύο ξένους. Προχωρούμε στις απαραίτητες συστάσεις. Είναι αμερικανοί ειδικοί, από τη μητρική εταιρεία. Θέλουν να διαμορφώσουν τα προγράμματα μας έτσι ώστε στα πεδία απαντήσεων κάθε ερωτηματολόγιου να μπαίνουν και απαντήσεις κρίσης. Δηλαδή, τέρμα πια οι απαντήσεις τύπου ΝαιΌχι, στο εφεξής η ερώτηση θα είναι Ποια είναι η γνώμη σας για…Δύσκολη υπόθεση, θα τους στοιχίσει αρκετά. Άσε που θα τους έχω πάνω από το κεφάλι μου για μια ολόκληρη εβδομάδα. ή

Η εβδομάδα τελειώνει και τα σκυλιά πότε κρατούν τις αποστάσεις τους και πότε πλησιάζουν, οπότε ενεργοποιώ το μαραφέτι για να τα ξαποστείλω. Το παραξενεμένο ύφος τους γίνεται όλο και πιο μόνιμο, το ίδιο και το δέος στο βλέμμα τους.

Οι αμερικανοί τεχνικοί έφυγαν, αλλά η κατάσταση στη δουλειά γίνεται όλο και πιο αλλόκοτη. Η πρώτη δημοσκόπηση νέου τύπου έχει και αυτή σαν θέμα τους εξωγήινους. Οι ερωτήσεις έρχονται πια έτοιμες από έξω και εμείς απλά τις μεταφράζουμε. Δεν θα μου κάνει καμία εντύπωση αν μάθω ότι το ίδιο παραμύθι παίζεται στις περισσότερες χώρες του κόσμου. Ελπίζω αυτός που παρήγγειλε τις δημοσκοπήσεις να είναι τρελός, κάτι όμως μου λέει ότι δεν είναι μόνο αυτός.

Ιδού το ερωτηματολόγιο:

Τι είναι οι εξωγήινοι;	Πείτε τη γνώμη σας (μέχρι 50 χαρακτήρες)
Τι είναι τα διαστημικά ταξίδια;	Πείτε τη γνώμη σας (μέχρι 50 χαρακτήρες)
Τι είναι ο Θεός;	Πείτε τη γνώμη σας (μέχρι 50 χαρακτήρες)
Ποια είναι η αλήθεια;	Πείτε τη γνώμη σας (μέχρι 50 χαρακτήρες)

Κάνω ένα μικρό διάλειμμα σε ένα τοστάδικο της περιοχής. Καθ’οδόν παίρνω και μία εφημερίδα. Προς μεγάλη μου ανακούφιση, η πρώτη σελίδα δεν μιλά για πράσινα ανθρωπάκια. Ξεφυλλίζω το οικονομικό ένθετο. Το βλέμμα μου πέφτει στο τίτλο ενός μικρού άρθρου στη τρίτη σελίδα:

Δραστικές περικοπές στο προϋπολογισμό της ΝΑΣΑ-Το Κογκρέσο ίσως απαιτήσει ακόμα και την κατάργηση της υπηρεσίας.

Υπό Κ.Σ. δεν θα έδινα μία, αλλά τώρα νοιώθω σαν να με βάρεσε κεραυνός. Διαβάζω τις λεπτομέρειες, αλλά δεν λέει πολλά. Με ανησυχεί ιδιαίτερα η κατάληξη του άρθρου:

Η πιθανή εισήγηση του Κογκρέσου ίσως βασιστεί στην τεκμηριωμένη απαίτηση του κοινού για μείωση των διαστημικών ταξιδιών, όπως φάνηκε και από τις τελευταίες δημοσκοπήσεις. Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση του Ρεπουμπλικάνου γερουσιαστή κ. Χάρολντ Γκριν: Δεν έχουμε καμιά δουλειά εκεί έξω.

Πίσω στο γραφείο, ανοίγω το αρχείο με τα αποτελέσματα της πρωινής δημοσκόπησης και παθαίνω το δεύτερο καρδιακό της ημέρας.

Τι είναι οι εξωγήινοι;	66%: Φύλακες-Άγγελοι 18%: οι Σωτήρες μας 16%: οι Μεσσίες
Τι είναι τα διαστημικά ταξίδια;	92%: Βλασφημία 8%: Ανθρώπινη Ματαιοδοξία
Τι είναι ο Θεός;	100%: Ο Πατέρας μας από τα Άστρα
Ποια είναι η αλήθεια;	100%: Εκείνοι

Νοιώθω τους τοίχους να κλείνουν γύρω μου και το σύμπαν να γίνεται ένα πολύ μικρό κελί. Σκέφτομαι να το βάλω στα πόδια. Για αρκετή ώρα δεν μπορώ να κάνω τίποτα απολύτως, πέρα από το να νοιώθω τον ιδρώτα μου να κυλά στο σβέρκο μου ψυχρός-ψυχρός.

Είναι πλέον απόγευμα και βρίσκομαι στη δουλειά στο στοιχηματζίδικο. Κανονικά θα έπρεπε να κάνω το βλάκα, ωστόσο πρέπει να σιγουρευτώ. Παίρνοντας το φυσικότερο δυνατό ύφος, ρωτώ τον ιδιοκτήτη αν έχει δει ποτέ του τους εξωγήινους. Εκείνος με κοιτά με μία έντονη δυσπιστία, ίσως και κάπως εχθρικά. Μου θυμίζει το καθηγητή των Θρησκευτικών στο σχολείο, όταν μια μέρα τον ρώτησα αν ο Άγιος Παφνούκιος υπήρξε πραγματικά.

«Δεν χρειάζεται να δεις αυτό που ξέρεις ότι υπάρχει», μου απαντά.

«Σε ρωτώ, γιατί νομίζω ότι τους είδα μια φορά» ανταπαντώ και, φυσικά, ψεύδομαι ασύστολα.

Το πρόσωπο του χαλαρώνει στη στιγμή και το βλέμμα του φωτίζεται.

«Αλήθεια; Πότε έγινε αυτό» Μου θυμίζει παιδί που του τάξανε παγωτό. «Είσαι ευλογημένος! Κάτσε να το μάθει αυτό η γυναίκα μου. Τόσο καιρό νοιώθουμε την παρουσία τους…σαν ένα ψίθυρο στη καρδιά. Αλλά να τους δείς!»

Χαμογελώ συγκαταβατικά, ενώ μέσα μου τρέμω σύγκορμος.

Ύστερα από μία ολόκληρη εβδομάδα εκεχειρίας, σήμερα μου επιτίθεται ένα σκυλί. Είναι το πιο γέρικο από την αγέλη. Τα υπόλοιπα το παρατηρούν αμέτοχα, δεν κινούνται από τη θέση τους. Βγάζω αμέσως τον πομπό και λούζω το παλιόσκυλο στους υπέρηχους. Καμία αντίδραση. Μόλις που προλαβαίνω να ξαναμπώ στο αμάξι. Είναι ακόμα νωρίς, τα καταστήματα ακόμα ανοικτά. Τραβώ πίσω για την πόλη.

Διαμαρτύρομαι έντονα στον υπάλληλο του καταστήματος με τα όπλα, χρησιμοποιώντας τα χέρια μου και χειρόγραφες σημειώσεις. Είναι υπομονετικός μαζί μου, του το αναγνωρίζω αυτό.

«Μήπως το σκυλί που σας επιτέθηκε ήταν γέρικο;» με ρωτά.

Γνέφω καταφατικά.

«Λυπάμαι πολύ. Λάθος μου. Έπρεπε να σας είχα προειδοποιήσει. Τα γέρικα σκυλιά δεν ακούν καλά. Ο πομπός δεν πιάνει σε αυτά»

Κάτι μου κάνει κλικ. Η απάντηση ήταν μπροστά στα μάτια μου τον τελευταίο καιρό.

Έχει ξημερώσει μία καινούργια μέρα και βρίσκομαι και πάλι στη δουλειά. Ο κόσμος γύρω μου έχει ήδη καταρρεύσει αλλά πρέπει να κάνω την τελευταία επαλήθευση. Μακάρι να κάνω λάθος. Φορτώνω πάλι τον πίνακα με τη τελευταία δημοσκόπηση – μόνο τις ερωτήσεις- και τον στέλνω στο www.deaf-and-kicking.gr, ένα site που έφτιαξα πριν από καιρό για ένα σύλλογο Κωφών. Έχω περάσει ατέλειωτες ώρες κάνοντας chat με τα παιδιά. Επισυνάπτω το χαρακτηρισμό Επείγον.

Μετά από μερικές ώρες παίρνω τα αποτελέσματα. Έχουν απαντήσει 1246 Κωφοί.

Τι είναι οι εξωγήινοι;	15%: Ο Μίστερ Σπόκ 25%: Η CIA 36%: Κάτσε πρώτα να τους βρούμε 10%:Οι έλληνες πολιτικοί, τόσα λίγα που ξέρουν… 14%: Δεν υπάρχουν εξωγήινοι
Τι είναι τα διαστημικά ταξίδια;	40%: Και γαμώ τις φάσεις! 15%: Περισσότεροι φόροι 45%: Το μέλλον
Τι είναι ο Θεός;	85%: Ο Χριστός 8%: Δεν πιστεύω στο Θεό 5%: Ότι πιστεύει κανείς 2%: ο Ντέμης/ ο Καρεμπέ /ο Ρονάλντο
Ποια είναι η αλήθεια;	100%: Τι ερώτηση είναι αυτή;

Έχω όλες τις απαντήσεις.

Οδηγώ με ταχύτητα στην Εθνική. Δεν μπορώ να ακούσω τις ειδήσεις στο ραδιόφωνο αλλά μπορώ να μαντέψω το περιεχόμενο τους. Σήμερα, αύριο, όπου να’ναι, η κυβέρνηση θα ανακοινώσει τη συγκατάθεση της στην κατάργηση της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Διαστήματος. Αυτή είναι μόνο η αρχή. Θα ακολουθήσουν και άλλα πολλά. Αλλά εγώ δεν θα είμαι εδώ τριγύρω. Διασκεδάζω λίγο στη σκέψη ότι η αφεντικίνα μου θα με ψάχνει τώρα σαν τρελή.

Τόσα χρόνια περιμέναμε την εισβολή, λαμπερά και γιγάντια διαστημόπλοια να κατεβαίνουν από τον ουρανό ξερνώντας φωτιές. Αλλά εκείνοι δεν χρειάστηκε να εγκαταλείψουν τους αστερισμούς τους ούτε για μία στιγμή. Ίσως και να μην μπορούν. Ίσως να είμαστε εμείς επικίνδυνοι για αυτούς, με την τεχνολογία μας διαρκώς να εξελίσσεται, έτοιμη να μας δώσει νέους κόσμους για αποίκηση, νέους πόρους για καταλήστευση. Ίσως να είμαστε ένα κοπάδι διαστημικών αδέσποτων. Ποιος ξέρει;

Κάποια στιγμή εκείνοι θα ανακαλύψουν το λάθος στο σύστημα τους. Σύντομα, θα αρχίσει πογκρόμ ενάντια σε όσους έχουν πρόβλημα ακοής. Νομίζω ότι αν χαθώ σε κάποιο ορεινό χωριό δεν θα με βρουν. Τουλάχιστον όχι αμέσως. Μπορώ να κρύψω τη κώφωση μου, έχω μάθει να το κάνω από μικρός. Ξέρω να διαβάζω τα χείλη χωρίς να γίνομαι αντιληπτός. Και με λίγη προπόνηση, η ομιλία μου θα ακούγεται φυσιολογική.

Βλέπω μπροστά μου ένα σταθμό διοδίων. Η πρώτη δοκιμή. Και μετά, το μεγάλο, ελεύθερο άγνωστο.

Η Αναλαμπή

2006-12-01T15:56:00.001+02:00

Χρειάστηκαν περισσότερες από δέκα χιλιετίες για να φτάσουμε εκεί.

Η είσοδος της Ουτοπίας δεν ήταν απλά μακρυά. Τα δύο έτη φωτός ήταν μία αντιμετωπίσιμη πρόκληση για την τεχνολογία των ιοντικών κινητήρων, τη δύναμη που, ήδη από το τέλος του 25ου αιώνα έστελνε με ένα μουγκρητό διαστημόπλοια στις εσχατιές του ηλιακού συστήματος. Η ίδια της η ύπαρξη ήταν μία αντίφαση, σαν ένα παιδικό όνειρο που ποτέ σου δεν τολμάς να ελπίσεις πως θα γίνει αληθινό.

Όταν πρωτοανακαλύφθηκε από την εξερευνητική αποστολή του ‘Προμηθέα’ η πύλη για μία άλλη διάσταση, οι επιστήμονες της Γης πίστεψαν πως, στην καλύτερη περίπτωση, βρισκόμασταν μπροστά σε μία τυχαία, αν και τεράστια αναδίπλωση του χωροχρόνου. Στη χειρότερη εκδοχή της, πίσω από την καινούργια αυτή ανακάλυψη περίμενε καρτερικά να ρουφήξει τον πλανήτη μία αθέατη μαύρη τρύπα, όπως ενεδρεύει η αράχνη πίσω από το απαλό θρόϊσμα του ιστού της. Οι θεωρητικοί φυσικοί ξεθάψανε τα τεφτέρια τους και το όνομα του θείου Αλβέρτου έγινε ξανά της μόδας.

Το πρώτο επανδρωμένο διαστημόπλοιο που εισήλθε στον καινούργιο αυτό κόσμο ονομάστηκε Κιβωτός. Πετυχημένη ονομασία, αφού για να καλυφθεί το κόστος του ταξιδιού του χρειάστηκε να καταργηθούν τα εθνικά κράτη και να αναμορφωθεί από το μηδέν ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών. Το πλήρωμα της Κιβωτού δεν αντιπροσώπευε όλα τα μήκη και πλάτη της Γής. Μόνο δεκαπέντε εθελοντές πέρασαν τελικά όλα τα στάδια επιλογής.

Το σύμπαν μέσα στην άγνωστη διάσταση απέκτησε με τη σειρά του και αυτό ένα όνομα: Θύλακας. Οι αστρονόμοι το φώναζαν και Κουτάκι, λόγω του μικρού, συγκριτικά, μεγέθους του – με διάμετρο μόλις 20 αστρονομικών μονάδων ήταν μικρότερο από το μισό του ηλιακού μας συστήματος.

Μέσα στον Θύλακα υπήρχε μόνο ένας πλανήτης, περίπου στο μέγεθος του Άρη, που περιστρέφονταν γύρω από ένα μοναδικό άστρο.Περίπου πεντακόσια γήινα χρόνια μετά την πρώτη περιφορά της Κιβωτού γύρω από τον άγνωστο πλανήτη, μία δεύτερη αποστολή κατάφερε να προσεδαφιστεί σε αυτόν.

Οι αρχικές αναφορές των μελών της αποστολής αντιμετωπίστηκαν από τις γήϊνες αρχές με μεγάλη δυσπιστία. Οι αστροναύτες περιέγραφαν ένα πλανήτη πολύ μεγαλύτερο από ότι έδειχνε η εξωτερική του μέτρηση. Μιλούσαν για ένα κόσμο πρακτικά ατέλειωτο, με συνθήκες απόλυτα φιλικές στην ανθρώπινη επιβίωση. Δύο ακόμα αποστολές, σε διάστημα μικρότερο των πενήντα ετών, δεν κατόρθωσαν να χαρτογραφήσουν την επιφάνεια του πλανήτη, η μορφολογία της οποίας άλλαζε συνεχώς. Ωστόσο γύρισαν πίσω με πάρα πολλά δείγματα ζωϊκής και φυτικής ζωής, η προσεκτικότερη μελέτη των οποίων αποκάλυψε πως ανήκαν σε δεκάδες χιλιάδες είδη που είχαν πλέον εξαφανιστεί από την Γή.

Είχε έρθει η ώρα για τη δημιουργία της πρώτης αποικίας, η οποία και στελεχώθηκε από 300 άποικους. Ήταν αυτοί ακριβώς οι νεοφερμένοι κάτοικοι που έδωσαν στην νέα τους πατρίδα το όνομα με το οποίο χαράκτηκε στη μνήμη των ανθρώπων: Ουτοπία.

Οι φυσικοχημικοί και βιολογικοί νόμοι πάνω στον πλανήτη δεν υπάκουαν απόλυτα στις γνωστές συμπαντικές αρχές. Οι άποικοι γρήγορα συνειδητοποίησαν ότι η Ουτοπία συμπεριφέρονταν σαν ένας νοήμων οργανισμός, με αστείρευτες όσο και απίστευτες δυνατότητες. Τα κύτταρα των έμβιων όντων αναπλάθονταν με απίστευτη ταχύτητα. Ο θάνατος (από γηρατειά, ασθένεια ή ατύχημα) δεν ήταν δυνατός πάνω σε αυτόν τον κόσμο, έτσι κάθε άποικος γινόταν κυριολεκτικά αθάνατος. Σύντομα οι βάσεις ξεχείλισαν από κόσμο και δεκάδες πόλεις άρχισαν να οικοδομούνται με φρενήρεις ρυθμούς. Ωστόσο δεν υπήρξε πρόβλημα υπερπληθυσμού, καθώς η επιφάνεια του πλανήτη επεκτείνονταν συνεχώς κατά έναν ανεξήγητο τρόπο. Με τον καιρό οι άνθρωποι ανακάλυψαν ένα ακόμα μυστικό της Ουτοπίας, ίσως το πιο σημαντικό. Υπήρχαν μέρη αυτού του κόσμου, πολλές απόμερες γωνιές που ακτινοβολούσαν μία περίεργη ενέργεια. Τα όργανα της Γής δεν μπόρεσαν να αποκωδικοποιήσουν τη φύση αυτής της ακτινοβολίας. Όμως οι κάτοικοι ένοιωσαν τη δύναμη της μέσα στο μυαλό τους, σαν ένα είδος κοσμικής υπερσυνείδησης. Μπορούσαν να την επικαλεστούν, φέρνοντας ταυτόχρονα στο μυαλό τους την εικόνα κάθε επιθυμίας τους, για παράδειγμα μιάς νέας πόλης, ενός διαστημοπλοίου με ασύλληπτες ικανότητες. Ίσως και την εικόνα ενός αγαπημένου προσώπου από την Γή, ακόμα και κάποιου ανθρώπου που είχε πεθάνει από καιρό.

Σαν ένας άλλος Σολάρις, η Ουτοπία υλοποιούσε τις νοητές εικόνες σε πραγματικές οντότητες, ανακατασκευάζοντας τα μόρια των αστείρευτων πηγών του πλανήτη.

Πίσω στη Γή σήμανε συναγερμός. Ασφαλώς η κεντρική κυβέρνηση δεν θα άφηνε να χαθεί ανεκμεττάλευτη η ευκαιρία που πρόσφερε η Ουτοπία. Σύντομα μετέτρεψε τον καινούργιο κόσμο σε ένα συμπαντικό εργοστάσιο των πάντων: πρώτες ύλες, νερό, υδρογόνο, φάρμακα, διαστημόπλοια… ο κατάλογος δεν είχε τέλος. Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα ήταν η διαρκώς αυξανόμενη μετανάστευση από τη μητρόπολη προς τη Νέα Γή. Κάθε δεκαετία, ορδές εκατομμυρίων ανθρώπων δραπέτευαν μαζικά μέσα σε γιγάντια σκάφη από έναν κόσμο που γερνούσε τελεσίδικα.

Χρειάστηκε η ανατροπή της κεντρικής κυβέρνησης από μία παγκόσμια συσπείρωση στρατιωτικών για να σταματήσει η πληθυσμιακή αιμορραγία της Γής. Έως τη στιγμή που αυτό έγινε δυνατό, είχαν παραμείνει στο μητρικό πλανήτη λιγότερο από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι. Περισσότερα από ογδόντα δισεκατομμύρια είχαν μεταφερθεί στην Ουτοπία.

Δεν έχει καταγραφεί η ακριβής χρονολογία κατά την οποία το σύστημα του Θύλακα άρχισε να γίνεται ασταθές. Η πολιτική κατάσταση στη Γή δεν ευνοούσε τη συχνή επικοινωνία με την Ουτοπία, η οποία επίσης είχε διακόψει κάθε δεσμό, συναισθηματικό ή άλλο, με την τεχνολογικά πολύ υποδεέστερη μητρόπολη. Ωστόσο ξέρουμε ότι μετά από περίπου τριάντα χιλιάδες χρόνια μεγαλείου, οι θαυμαστές ιδιότητες εκείνου του κόσμου άρχισαν να φθίνουν. Οι ζωντανοί οργανισμοί εμφάνισαν τα πρώτα σημάδια γήρατος, ύστερα από τόσο πολύ καιρό. Τόσο πολύ, που οι νεότερες γενιές δεν είχαν κάν ακούσει για αυτό το φαινόμενο. Βαθμιαία χάθηκε και η ικανότητα υλοποίησης των επιθυμιών. Η ζωή των Ουτοπιστών πρέπει να έγινε τραγικά δύσκολη, γιατί, βασιζόμενοι στην παροχή ολων των αγαθών από τον ίδιο τους τον κόσμο, με την πάροδο των αιώνων είχαν εξαλείψει κάθε μορφής βιομηχανική ή αγροτική δραστηριότητα. Έτσι, πέθαναν όλοι, οι περισσότεροι από ασιτία, κάποιοι πιο τυχεροί, από διάφορα ατυχήματα.

Αν και είναι αλήθεια ότι η Γή γενικά αδράνησε στις εκκλήσεις τους για βοήθεια, δεν θα μπορούσε να κάνει και πολλά πράγματα. Το ταξίδι από τη μητρόπολη στην Ουτοπία με ένα γήϊνο διαστημόπλοιο – δηλαδή σακαράκα – απαιτούσε τουλάχιστον ένα χρόνο. Οκτώ μήνες μετά την πρώτη επίσημη έκκληση για αποστολή τροφίμων και φαρμάκων η χωροχρονική διαταραχή που ονομάσαμε Θύλακα αναδιπλώθηκε βίαια μέσα στον εαυτό της και χάθηκε από εκείνη την περιοχή του διαστήματος, σαν να μην υπήρξε ποτέ. Παρέσυρε μαζί της στην ανυπαρξία την Ουτοπία και όσους κατοικούσαν πάνω της.

Ο Μέγας Χον-Σαόρ και ο Απέραντος Σολ-Υλύρ παρακολούθησαν την περιοχή του σύμπαντος από το πλανητοσκόπιο, μέχρις ότου αυτή χάθηκε από το οπτικό τους πεδίο. Οι ενεργειακές τους μορφές ήταν τεράστιες, αστρονομικών διαστάσεων και επικοινωνούσαν μεταξύ τους με ένα είδος ανταλλαγής μηνυμάτων, που απλοποιημένα θα ονόμαζε κανείς τηλεπάθεια.

- Ανοιγόκλεισες κάποιον διακόπτη; ρώτησε ο Χον-Σαόρ.
- Μιλάς για την αναλαμπή; απάντησε ο Σολ-Υλύρ. Έλα τώρα. Πότε πρόλαβες να τη δείς; Έγινε τόσο γρήγορα που δεν θα πρόλαβες ούτε το όνομα σου να σκεφτείς.
- Μανία σε έχει πιάσει με το αναβοσβήνεις το σύμπαν!
- Πειραματίζομαι, σχολίασε ήρεμα ο Σολ-Υλύρ. Θέλω να δώ αν οι ασφάλειες που διαχωρίζουν τις διαστάσεις λειτουργούν κανονικά.
- Ναι, αλλά το κάνεις τόσο συχνά. Πότε ήταν που έγινε ξανα αυτό; Μόλις πριν από μισή κοσμική ώρα! Δηλαδή, έτσι να κάνω να γυρίσω το κεφάλι μου, θα συμβεί ξανά!
- Άχ, τι είναι μισή κοσμική ώρα! αναστέναξε ο Σολ-Υλύρ. Δεκαπέντε χιλιάδες κοσμικά λεπτά, δεκαπέντε εκατομμύρια κοσμικά δευτερόλεπτα. Ένα τίποτα. Αυτό το σμήνος γαλαξιών δεν υπήρχε κάν πριν την πολύτιμη μισή σου ώρα.
- Ασφαλώς, αφού μόλις τώρα το δημιουργήσαμε, είπε ο Χον-Σαόρ. Τέλος πάντων, ελπίζω να μην έκανες καμμιά ζημιά.
- Μην ανησυχείς για αυτό, τον καθησύχασε ο Σολ-Υλύρ. Άλλωστε δεν κράτησε περισσότερο από μία στιγμή.

Cipher Netplorator v.6.66

2006-11-30T16:10:00.001+02:00

Δεν έπρεπε να του είχα ανοίξει την πόρτα.

«Μα στο είπα». διαμαρτύρομαι. «Δεν ενδιαφέρομαι. Έχω ήδη εγκατεστημένο ένα πρόγραμμα πλοήγησης στο διαδίκτυο. Άλλωστε δεν πολυχρησιμοποιώ τον υπολογιστή. Δεν τον χωνεύω. Όλο κολλάει και θέλει συνεχώς αναβάθμιση. Χειρότερα και από το αυτοκίνητο. Είναι μηχανήματα του διαβόλου.»
Ο επισκέπτης μου χαμογελά με αξιοθαύμαστη στωϊκότητα. Πολυ παράξενος ο δικός σου. Έχει ένα μακρύ πρόσωπο, σαν άλογο, μάτια λοξά, σχεδόν τον περνάς για Ασιάτη. Το πρόσωπο του τσιτωμένο, φαίνεται εικοσιπεντάρης αλλά θα μπορούσε να είναι και εκατόν εικοσιπέντε. Όσο για το ντύσιμο του...άστο καλύτερα. Κόκκινο σακάκι με μαύρο παντελόνι, σαν το γκαρσόνι του Στάλιν. Αλλά ποιός φυσιολογικός άνθρωπος θα συστήνονταν σήμερα ως ‘πλανόδιος πωλητής λογισμικού’; Άτιμη ανεργία!
«Δεν έχετε δίκιο» επιμένει. «Το πρόγραμμα Cyber δεν είναι ένας απλός οδηγός πλοήγησης. Επιτρέψτε μου να σας κάνω μία μικρή επίδειξη.»
Προφέρει το όνομα του προγράμματος ψευδίζοντας ελαφρά, έτσι που το b ακούγεται σαν φ. Μου τη δίνει στα νεύρα και επιπλέον επιβεβαιώνεται η υποψία μου για την ασιατική του καταγωγή.
«Άκου φίλε, καταλαβαίνω ότι θέλεις να βγάλεις και εσύ το ψωμί σου αλλά διάλεξες λάθος άνθρωπο σε λάθος εβδομάδα. Ξέρεις τι έχω να τραβήξω τις επόμενες μέρες; Όχι. Άκου λοιπόν: έναν αχάριστο προϊστάμενο που έχει να με προτείνει για προαγωγή εδώ και δέκα χρόνια, μία δίκη – η πρώην γυναίκα μου θέλει να της αυξήσω τη διατροφή-και ο ιδιοκτήτης του διαμερίσματός μου κάθε δίμηνο αυξάνει την ταρίφα. Βλέπεις οι φοιτητές χαλάνε την αγορά. Δώσε μου λοιπόν ένα καλό λόγο να μην σε πετάξω έξω»
Παρά το σχετικό στόλισμα, δεν χάνει ούτε μικρογραμμάριο από την ψυχραιμία του. Μπράβο του μεν, θα πάρει δρόμο δε.
«Μπορώ να σας δώσω δύο καλούς λόγους» μου λέει με ήρεμη, αλλά σταθερά επίμονη φωνή. «Ο πρώτος είναι ότι το πρόγραμμα είναι δωρεάν. Έχετε επιλεγεί από την εταιρεία μας σαν ένας από τους εκατό τυχερούς που θα το δοκιμάσουν χωρίς καμμία απολύτως υποχρέωση»
«Δωρεάν, έ;. Έτσι την πατάμε όλοι. Εγκαθιστούμε το δωρεάν πρόγραμμα, γινόμαστε εξαρτημένοι από αυτό και όταν κολλήσει, σε φωνάζουμε για να προσφέρεις την τεχνική σου υποστήριξη σε καθόλου δωρεάν τιμή!»
«Σίγουρα έχετε κάποια φοβία με τους υπολογιστές»
«Κοίτα, άν δεν κινδύνευα να χάσω τη δουλειά μου, δεν θα έβαζα το μηχάνημα στο σπίτι. Είκοσι χρόνια έγραφα στη γραφομηχανή. Ά, άλλη αίσθηση! Αυτό το τάπα-τάπα, η αίσθηση του βάρους του κάθε πλήκτρου, ξεχωριστή και αναγνωρίσιμη λες και ήταν παιδί σου. Κάθε γράμμα και μία μελωδία. Δεν έγραφες, συνέθετες. Αυτές ήταν εποχές...»
«Πάντως καμμία γραφομηχανή δεν θα μπορούσε να κάνει αυτό»
Ο πονηρός: όσο παραληρούσα είχε ανοίξει το φορητό του υπολογιστή και είχε φορτώσει το πρόγραμμα πλοήγησης, το Cyber ή όπως αλλιώς στο κόρακα το λένε. Θα είχε συνδεθεί με το Internet ασύρματα.
«Κοιτάξτε εδώ, σας παρακαλώ» μου είπε.
Τον παρακολούθησα καθώς πληκτρολογούσε το όνομα μου πάνω στο πεδίο της αναζήτησης και μετά ενεργοποίησε το ψαχτήρι. Και λοιπόν; Και το ψαχτήρι Moocos το ίδιο δεν κάνει;
Λες και είχε διαβάσει τη σκέψη μου, είπε χωρίς να με κοιτάξει: «Το ψαχτήρι Moocos δεν μπορεί να το κάνει αυτό»
Πλησίασα κοντύτερα στην οθόνη του υπολογιστή. Η αναζήτηση είχε εμφανίσει τρία αποτελέσματα. Άρχισα να τα διαβάζω από πάνω προς τα κάτω και όταν τελείωσα τη σελίδα έτρεμα.

Το πρώτο αποτέλεσμα έλεγε:

1. Δευτέρα πρωϊ: Συνάντηση με το κύριο Πετρόπουλο, προϊστάμενο marketing της Γενικής Εισαγωγικής, και με τον κύριο Αργύρη, προϊστάμενο διεύθυνσης προσωπικού της ίδιας εταιρείας. Θα απαιτηθεί απολογισμός δραστηριοτήτων και αύξηση της απόδοσης σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Δυσμενής προδιάθεση. Υψηλή πιθανότητα απόλυσης.
Πατήστε εδώ για περισσότερες πληροφορίες.

Το δεύτερο αποτέλεσμα έλεγε:

2. Δευτέρα απόγευμα: Συνάντηση με δικηγόρο κύριο Αυγουλέα. Τελική προετοιμασία απολογίας για τη δίκη της Τετάρτης. Ελάχιστα στοιχεία υπεράσπισης. Σημαντική αύξηση ποσού διατροφής πρακτικά αναπόφευκτη.
Πατήστε εδώ για περισσότερες πληροφορίες.

Το τρίτο αποτέλεσμα έλεγε:

3. Τετάρτη πρωί: Δίκη στα Αστικά δικαστήρια. Έκβαση σύμφωνη με την αναφορά 2, εκτός άν ληφθούν υπ’όψην οι περαιτέρω πληροφορίες.
Πατήστε εδώ για περισσότερες πληροφορίες.

Και η χαριστική βολή (το τέταρτο αποτέλεσμα) ήταν:

4. Τετάρτη βράδυ: Αίτηση ιδιοκτήτη διαμερισμάτος για αύξηση ενοικίου. Ελάχιστα περιθώρια άρνησης. Υψηλή ζήτηση στέγασης λόγω αύξησης αριθμού εισαχθέντων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ (και λόγω νέου νόμου μεταγγραφών).
Πατήστε εδώ για περισσότερες πληροφορίες.

Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Στρίμωξα τον τύπο πάνω στο τοίχο.

«Τι παιχνίδι είναι αυτό; Με παρακολουθείτε; Πως τα ξέρετε όλα αυτά»
«Στην εποχή μας, κύριε Καραμήτρο, τίποτα δεν μένει κρυφό. Τα πάντα είναι κάπου καταχωρημένα. Αλλά μόνο το πρόγραμμα μας ξέρει που να τα βρεί»
Κατά κάποιο τρόπο αυτό μου φάνηκε λογικό. Είναι γνωστό ότι τα προσωπικά μας δεδομένα είναι τόσο ασφαλή όσο και μία ράβδος χρυσού στη μέση του δρόμου σε ώρα αιχμής. Είχα διαβάσει και τη λεγόμενη τεχνολογία ‘εξόρυξης’ πληροφοριών. Κάτι τέτοιο θα ήταν και αυτό το πράγμα.
«Είναι αρκετά εντυπωσιακό, κύριε...»
«Λού. Ονομάζομαι Λού»
Μάλιστα. Αναβαθμισμένος Κινέζος. «Λοιπόν κύριε Λού! Μπορώ να πατήσω τις περισσότες πληροφορίες, να δούμε τι θα μας βγάλει;»
«Η λειτουργία αυτή ενεργοποιείται μόνο μετά την αποδοχή της προσφοράς μας, με αποστολή ενός κωδικού με e-mail»
«Και είναι δωρεάν, όπως είπατε;»
«Εντελώς»
«Ούτε θα πληρώσω για μελλοντικές αναβαθμίσεις;»
«Ποτέ. Ούτε για τεχνική υποστήριξη»
«Τότε έχουμε μία συμφωνία»
Αφού πρώτα με έβαλε να υπογράψω ένα τυπικό συμφωνητικό αποδοχής κ.λ.π., ο τύπος μου έσφιξε θερμά το χέρι.
«Το Cipher είναι δικό σας κύριε Καραμήτρο» είπε με το χαρακτηριστικό ψεύδισμα του.
«Cyber» τον διόρθωσα.
«Όπως επιθυμείτε»

Δευτέρα πρωί και οι κ.κ. Πετρόπουλος και Αργύρης παίζουν μαζί μου το πανάρχαιο παιχνίδι εναλλαγής ρόλων γνωστό ως ‘καλός μπάτσος, κακός μπάτσος’.
«Θέλω να σου δώσω μία τελευταία ευκαιρία, Καραμήτρο παιδί μου» μου λέει με πατρικό ύφος ο ‘καλός’ Πετρόπουλος, διευθυντής marketing με σπουδές στο LSE και καραβύσμα (είναι και ομορφονιός-είναι παντρεμένος με την κόρη του προέδρου. Εγώ που είμαι κοντόχοντρος και στραβοχυμένος τι να κάνω;). «Δώσε όμως κάτι τις για να πιστέψω ότι θα τα καταφέρεις. Ξέρω ότι κατεβάζεις πολλές καλές ιδέες»
Σιωπώ. Τις τελευταίες καλές ιδέες μου τις είχε κλέψει ασύστολα και πήρε προαγωγή.
«Τι κάθεσαι και μιλάς με το βλαμμένο. Αφού χάνεις τα λόγια σου» μπαίνει στη συζήτηση ο ‘κακός’ Αργύρης, διευθυντής προσωπικού-του Harvard αυτός. Σαν τους Χιώτες πάνε αυτοί, πακέτο. «Καραμήτρο, για μένα είσαι ξοφλημένος από καιρό, δεν είσαι συνεργάσιμος, ζείς στην καρακοσμάρα σου και δεν σε βλέπω καθόλου καλά»
‘Συνεργάσιμος’ στο λεξικό του Αργύρη σημαίνει να δουλεύεις εσύ για αυτούς.
Με κάνει πάσα στον Πετρόπουλο.
«Κοίτα Καραμήτρο, καταλαβαίνω το δίλημμα σου. Θέλεις να πας μπροστά, έχεις όρεξη, αλλά κάπου μέσα σου μία φωνούλα σου λέει: έως εδώ, όχι παραπέρα. Και εσύ εκεί, το γουδί το γουδοχέρι.»
«Φοβάμαι πως δεν σας καταλαβαίνω»
«Καταλαβαίνεις πολύ καλά, άστα αυτά» πετάγεται ο Αργύρης.
Ο Πετρόπουλος με ξαναπιάνει στο στοργικό.
«Ασ’ τον τον Αργύρη, εμένα να ακούσεις. Αυτό που προσπαθώ να σου πώ είναι ότι είμαστε μία ομάδα. Φτιάχνεις εσύ ένα πράγμα, μία μαγιά, και μείς το παίρνουμε και το αυγατίζουμε. Ας πούμε τώρα, έμαθα ότι έχεις φτιάξει μία λίστα πελατών εγγυημένης παράδοσης. Είναι αλήθεια;»
«Τρία χρόνια δουλεύω πάνω σε αυτήν, κύριε Πετρόπουλε. Τρία χρόνια νύχτα-μέρα. Είναι σαν παιδί μου»
«Δεν αμφιβάλω. Και είναι τοσο καλή όσο νομίζω;»
«Αρκούν πέντε μόνο από τους εκατό πελάτες της λίστας για να κρατήσουν την εταιρεία στη κερδοφορία για τα επόμενα πενήντα χρόνια»
«Αυτό είναι φοβερό!»
«Για αυτό έλεγα να την παρουσιάσω στην επόμενη συνέλευση των μετόχων»
«Όχι, όχι παιδί μου, δεν πρέπει να το κάνεις αυτό» λέιε ο Πετρόπουλος πανικόβλητος.
«΄Ακου ρε τι είπε το βούρλο» παρεμβαίνει ο Αργύρης «Σε μάς ρε να τη δώσεις»
«Μα δεν είναι αρμοδιότητα του συμβουλίου;»
«Ρε βούρλο το συμβούλιο θέλει να σε σουτάρει» επαναλαμβάνει ο Αρύρης με άψογη επιχειρηματολογία λόγω Harvard. «Εμείς σε κρατάμε ακόμα στη δουλειά»
«Και μας το ανταποδίδεις με τέτοια καχυποψία; Σε εμάς;» λέει ο Πετρόπουλος με πονεμένο ύφος. «Αφού είμαστε μία ομάδα. Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε χωρίς εσένα, ούτε εσύ χωρίς εμάς»
«Καλά, θα σας τη φέρω αύριο» απαντώ με κρύα καρδιά.
Σκουλήκια.

Το απόγευμα με βρίσκει στο γραφείο του Αυγουλέα, ο οποίος με κοιτάει πίσω από το γραφείο του. Στον τοίχο, περίπου μισό μέτρο πάνω από το κεφάλι του έχει κρεμάσει μία εικόνα της Παναγίας. Είναι αχάριστος. Κανονικά θα έπρεπε να έχει βάλει το εικόνισμα του Αγίου Διαζευκτήριου, χάρη στο οποίο έχει γίνει αυτός πολύ πλούσιος και εγώ ακριβώς το αντίθετο.
«Δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα» μου λέει σιγανά, σαν γιατρός που σου κοινοποιεί ότι πάσχεις από εκείνη τη πάθηση που θυμίζει το ζώδιο περιόδου Ιουνίου-Ιουλίου.
«Μα δεν μπορώ να πληρώνω για να ζεί η πρώην γυναίκα μου τη ζωή της!»
«Το δικαστήριο δεν θα το δεί έτσι. Έχεις έναν ικανοποιητικό μισθό και κατά καιρούς συνάπτεις διάφορες σχέσεις – όλες αποτυχημένες, αλλά το θέμα δεν είναι εκεί. Και τι κάνει η πρώην κυρία Καραμήτρου; Περιποιείται μία ηλικιωμένη γυναίκα, πέντε φορές την εβδομάδα, για να τα φέρει πέρα βόλτα και να ζήσει και τα παιδιά της – τα παιδιά σου»
«Δικός μου δικηγόρος είσαι ή δικός της;»
«Απλά σου παρουσιάζω τα πράγματα από τη σκοπιά του δικαστηρίου. Τι θα δούν; Εσένα να κάνεις τη ζωή σου και εκείνη να ανηφορίζει το Γολγοθά της»
«Εκτός άν τα φαινόμενα απατούν»
«Το έχουμε θίξει ξανά αυτό. Η γυναίκα σου – συγγνώμην, πρώην γυναίκα σου- μπορεί να έχει όσες άλλες σχέσεις θέλει. Όσο εσύ δεν μπορείς να το αποδείξεις, είναι απλά μία υπόθεση. Έβαλες άλλωστε και εκείνο τον ντέτεκτιβ»
«Ναι, καλά, με έσωσε και του λόγου του»
«Η κυρία ήταν υποδειγματική»
«Από το σπίτι της στο σπίτι της γριάς και πάλι πίσω. Δεν έχει βγεί ποτέ ούτε για ένα καφέ. Και η γριά υφίσταται πραγματικά, το ψάξαμε και αυτό. Ζεί σε ένα ρετιρέ στα Αναφιώτικα»
«Πάρτο λοιπόν απόφαση»
Δικηγόρος να σου πετύχει.

Έχει ήδη νυχτώσει όταν επιστρέφω στο σπίτι. Από τότε που χώρισα και άρχισε να με γονατίζει η διατροφή, νοικιάζω ένα άθλιο διαμέρισμα στο ισόγειο, με μία μπαλκονόπορτα που βλέπει στον ακάλυπτο. Ευτυχώς το απέναντι σπίτι είναι μία εγκατελλειμένη μονοκατοικία, με το μικρό της κήπο και τρία μεγάλα δέντρα. Άν εξαιρέσεις τα ποντίκια που μαζεύει, είναι προτιμότερη από ένα μονοκόμματο τοίχο από μπετόν.
Μπαίνοντας στην είσοδο της πολυκατοικίας πέφτω πάνω στον ιδιοκτήτη. Το διαμέρισμα του είναι ακριβώς απένναντι από το δικό μου. Ο τσιγγούναρος θα μπορούσε να μένει στο ρετιρέ (μαζεύει κάπου δέκα ενοίκια κάθε μήνα). Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Τον πετυχαίνω την ώρα που άνοιγε την πόρτα του και προλαβαίνω να ρίξω μιά ματιά μέσα στο σπίτι του. Διακρίνω τις φάτσες τριών αλλοδαπών, μάλλον Ανατολικοευρωπαίων, ύποπτα μούτρα, σαν αυτούς που βλέπουμε καμμιά φορά στο αστυνομικό δελτίο. Τους μαζεύει συχνά εδώ, όχι μόνο αυτούς αλλά και άλλους πολλούς. Ο περιπτεράς λέει πως είναι Τσετσένοι ή Απχάζιοι. Τι να μαγειρεύει μαζί τους; Κάτι ακούγεται για λαθρεμπόριο, άλλοι λένε ότι είναι κλεπταποδόχος, αλλά μπορείς να το αποδείξεις;
Με βλέπει που κοιτώ μέσα στο διαμέρισμα και βιάζεται να κλείσει την πόρτα. Από μέσα ακούγεται ένα γαύγισμα. Τον τελευταίο καιρό έχει φέρει ένα τεράστιο ντόπερμαν, τον Τζέκινς Χάν, ένα σκύλο σκέτο κέρβερο, τον ακούω να γαυγίζει όλη νύχτα, έτσι και περάσει άνθρωπος την κεντρική είσοδο. Σίγουρα τον έχει για τσιλιαδόρο.
Μπαίνοντας στο διαμέρισμα μου συνειδητοποιώ ότι έχω ξεχάσει τον υπολογιστή ανοικτό από χθές, όταν εγκαθιστούσα το πρόγραμμα του Κινέζου. Να πάρει! Ποιός ξέρει πόσο θα μούρθει τώρα το ηλεκτρικό. Είμαι έτοιμος να κάνω shut down όταν βλέπω ότι έχω ένα νέο e-mail. Το ανοίγω και βλέπω ότι είναι ο κωδικός για την ενεργοποίηση του Cipher.

Ο κωδικός αυτός σας επιτρέπει τη χρήση της επιλογής ‘Περισσότερες Πληροφορίες’ σε κάθε αποτέλεσμα αναζήτησης. Προσοχή: μπορείτε να επιλέξετε μόνο μία πληροφορία την ημέρα (περιορισμός περ. 4 άρθρο 1 συμφωνητικού δωρεάν παραχώρησης του προγράμματος)

Δεν έχω και πολύ όρεξη, αλλά φορτώνω το πρόγραμμα και περνώ μέσα το κωδικό. Να μην πάει και τζάμπα το ρεύμα που έκαψε όλη μέρα. Αμέσως περνώ στη χθεσινή σελίδα αναζήτησης με τα τέσσερα αποτελέσματα. Για να ξαναδώ με τη σειρά. Τι έλεγε το πρώτο;

1. Δευτέρα πρωϊ: Συνάντηση με το κύριο Πετρόπουλο, προϊστάμενο marketing της Γενικής Εισαγωγικής, και με τον κύριο Αργύρη, προϊστάμενο διεύθυνσης προσωπικού της ίδιας εταιρείας. Θα απαιτηθεί απολογισμός δραστηριοτήτων και αύξηση της απόδοσης σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Δυσμενής προδιάθεση. Υψηλή πιθανότητα απόλυσης.
Πατήστε εδώ για περισσότερες πληροφορίες.

Ωραία, άς πατήσουμε να δούμε τι θα βγεί.

Περιμένω μερικά δευτερόλεπτα και στην οθόνη του υπολογιστή ανοίγει ένα καινούργιο παράθυρο.

Αναζήτηση αναφορών σχετικών με υποκείμενο: ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΜΗΤΡΟΣ
Χρονικός προσδιορισμός: Δευτέρα 28.02.2005, 11.33 π.μ.
Τόπος: Εταιρεία Γενική Εμπορική, Αχιλλέως 5, Χαλάνδρι

-------Επίσημη καταγραφή μυστικών συνομιλιών και/ή σκέψεων-------

ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ: Πολύ κόπανος αυτός ο Καραμήτρος.
ΑΡΓΥΡΗΣ: Λες να μη τη φέρει τη λίστα; Έκανε κάπως το δύσκολο.
ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ: Θα τη φέρει. Τέτοια ανθρωπάκια είναι φτιαγμένα για να υπακούνε, να τρώνε την καρπαζιά τους και να λένε και ευχαριστώ.
ΑΡΓΥΡΗΣ: Ναι, αλλά τι γίνεται άν σηκωθεί και πεί ότι είναι δική του δουλειά;
ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ: Έχω προνοήσει και για αυτό. Αύριο μας δίνει τη λίστα και την άλλη εβδομάδα τον απολύεις πριν αρχίσει να λέει πολλά-πολλά.
ΑΡΓΥΡΗΣ: Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου κάθεται στο στομάχι. Είναι και σαν κεφτές, πανάθεμα τον.
ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ: Έχεις δεί την πρώην του;
ΑΡΓΥΡΗΣ: Τέρας;
ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ: Και όμως... Θεά! Σκέτη Πάμελα.
ΑΡΓΥΡΗΣ: Καλά, τι του βρήκε;
ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ: Ξέρω εγώ τι έχουν στο κεφάλι τους οι γυναίκες; Ευτυχώς ξύπνησε.
ΑΡΓΥΡΗΣ: Αλήθεια τι γίνεται με το θέμα της Ελβετίας;
ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ: Μιά χαρά! Ο ορκωτός λογιστής λαδώθηκε για να βγάλει νόμιμο το έλλειμα στον ισολογισμό. Τώρα που μιλάμε, δύο εκατομύρια ευρώ μπαίνουν στο μυστικό λογαριασμό μας. Θυμάσαι το νούμερο; Πρέπει να σηκώσεις το μερίδιό σου εντός 24 ωρών και να το βάλεις σε καινούργιο λογαριασμό αλλού, για να μην μπορέσουν ν’ ακολουθήσουν το ποσό.
ΑΡΓΥΡΗΣ: Εδω το έχω: 987723 στην CreditSwiss της Γενεύης. Σκέψου πλάκα που πάθαινε ο γέρος έτσι και το μάθαινε!!!
ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ: Ο πεθερός μου; Θα με σκότωνε. Αλλά όλα είναι κανονισμένα.

----------------------Τέλος καταγραφής------------------------

Τους αλήτες ! Το ήξερα ότι κάτι μου σκαρώνανε. Ώστε είναι ‘όλα κανονισμένα’, έ; Λοιπόν σας περιμένουν μεγάλες εκπλήξεις.
Αλλά, στάσου ένα λεπτό. Καταγραφή μυστικών συνομιλιών και/ή σκέψεων; Τι σόϊ πρόγραμμα είναι αυτό; Τι έβαλε στο κομπιούτερ μου ο Κινέζος; Τελικά δεν είναι και άσχημη αυτή η υψηλή τεχνολογία. Για να πάμε στην επόμενη αναζήτηση.

2. Δευτέρα απόγευμα: Συνάντηση με δικηγόρο κύριο Αυγουλέα. Τελική προετοιμασία απολογίας για τη δίκη της Τετάρτης. Ελάχιστα στοιχεία υπεράσπισης. Σημαντική αύξηση ποσού διατροφής πρακτικά αναπόφευκτη.
Πατήστε εδώ για περισσότερες πληροφορίες.

Πατώ με το ποντίκι πάνω στην ένδειξη που αναβοσβύνει αλλά δεν γίνεται τίποτα. Μετά ανοίγει ένα ακόμα παραθυράκι πάνω στην οθόνη:

Προσοχή: Οι Περισσότερες Πληροφορίες έχουν ήδη δοθεί για ένα αποτέλεσμα αναζήτησης. Δεν μπορούν να δοθούν περισσότερες πληροφορίες μέσα στην ίδια μέρα. (περιορισμός περ. 4 άρθρο 1 συμφωνητικού δωρεάν παραχώρησης του προγράμματος)

Έτσι, έ; Καλά, δεν πειράζει. Τώρα να ψάξω να βρώ που έχω καταχωνιάσει τον αριθμό του κινητού του γέρου, του μεγάλου αφεντικού της εταιρείας...

Είναι Τρίτη απόγευμα και είμαι σε μεγάλα κέφια. Σήμερα το πρωί μας ανακοίνωσαν την αποπομπή των κ.κ. LSE και Harvard από την εταιρεία, με επιφύλαξη πιθανής ποινικής δίωξης τους για απάτη σε βαθμό κακουργήματος. Αντίο κ.κ. Πετρόπουλε και Αργύρη, χάρηκα για τη γνωριμία.
Όλα καλά αλλά στο μυαλό μου τριγυρνά η υπόθεση της δίκης. Τι θα γίνει την Τετάρτη; Ο Αυγουλέας ήταν σαφέστατος: λαιμητόμος. Διακόσια ευρώ να αυξηθεί η διατροφή, καταστράφηκα. Φαντάζομαι την κυρία Γωγώ Παπαδοπούλου, πρώην κυρία Γωγώ Καραμήτρου, να χαμογελά από ένα αυτί ως το άλλο.
Φτιάχνω στον εαυτό μου ένα κοκτέιλ μπας και συνέλθω και το βλέμμα μου πέφτει στον υπολογιστή. Πάλι ανοικτός είναι; Τα νεύρα μου, τα χάπια μου! Με τις πολλές σκοτούρες τον ξέχασα πάλι ανοικτό. Και όμως ήμουνα σίγουρος ότι τον έκλεισα χθές βράδυ... Έτσι που πάω, θα μου στήσουν άγαλμα στη ΔΕΗ.
Πάω να κλείσω το σύστημα αλλά βλέπω ότι η σελίδα με τα αποτελέσματα της αναζήτησης έχει φορτωθεί. Που είχαμε μείνει χθές; Στη δεύτερη;

2. Δευτέρα απόγευμα: Συνάντηση με δικηγόρο κύριο Αυγουλέα. Τελική προετοιμασία απολογίας για τη δίκη της Τετάρτης. Ελάχιστα στοιχεία υπεράσπισης. Σημαντική αύξηση ποσού διατροφής πρακτικά αναπόφευκτη.
Πατήστε εδώ για περισσότερες πληροφορίες.

Χμμ. Για να πατήσουμε και του λόγου σου να δούμε τι θα γίνει.

Αναζήτηση αναφορών σχετικών με υποκείμενο: ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΜΗΤΡΟΣ
Χρονικός προσδιορισμός: Τρίτη 01.03.2005, 17.30
Τόπος: Οικία Ευανθίας Παπαδάκη, Αναξαγόρα 12, Αναφιώτικα.

----Επίσημη καταγραφή μυστικών συνομιλιών και/ή σκέψεων----

ΓΩΓΩ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ: Καλό μήνα μωρό μου.
ΜΗΤΣΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ: Καλό μας μήνα. Ο Μάρτης θα είναι ο τυχερός μας μήνας. Θα πάρουμε τα λεφτά του κορόιδου και θα την κάνουμε για διακοπές.
ΓΩΓΩ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ: Φτάνει να μην μάθουν τίποτα για μας ως τη Τετάρτη.
ΜΗΤΣΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ: Τι λες τώρα; Εδώ έβαλα στο κόλπο και τη μάνα μου.
ΓΩΓΩ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ: Ας είναι καλά η γυναίκα. Μας έχει δώσει το υπέροχο σπίτι της.
ΜΗΤΣΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ: Ε, αφού αυτή μένει στο χωριό τι να το κάνει το σπίτι; Άλλωστε, εγώ δεν μπορώ να εμφανιστώ στο δικό σου σπίτι με τα παιδιά, ούτε και εσύ να έρθεις στο δικό μου. Άσε που μπορεί να σε παρακολουθούν. Είδες πως πήγαμε να την πατήσουμε με τον ντέτεκτιβ που έβαλε ο πρώην προκομένος σου;
ΓΩΓΩ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ: Καλά, είσαι όμως και ο πρώτος μωρό μου. Έπεισες τη γριά του πρώτου να εμφανιστεί αυτή για μάνα σου.
ΜΗΤΣΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ: Πενήντα ευρώ της έσκασα της φιλάργυρης.
ΓΩΓΩ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ: Ευτυχώς ο ντέτεκτιβ δεν υποψιάστηκε τίποτα. Η γριά ξέρει τα πάντα για μας και θα τα ξερνούσε όλα για την κατάλληλη τιμή.
ΜΗΤΣΟΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ: Μετά την Τετάρτη ας τα πει και στον πρωθυπουργό. Τώρα μωρό μου έλα να συνεχίσουμε αυτό που κάναμε όλο βράδυ.
ΓΩΓΩ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ: Άχ ναί, μωρό μου, δίμετρε αθληταρά μου, κάνε μου το ξανά, με θέα την Ακρόπολη.

---------------------Τέλος καταγραφής-----------------------

Δεν έχω εύκαιρο καθρέπτη να κοιταχτώ, αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν ανήκω πλέον στη λευκή φυλή. Σίγουρα έχω γίνει μαύρος, κόκκινος ή μάλλον πράσινος.
Ώστε η κυρία Παπαδοπούλου ανηφορίζει το Γολγοθά της, πέντε φορές την εβδομάδα; Με ποιό μεταφορικό μέσο ακριβώς; Ά ρε Αυγουλέα, που είσαι να τα δείς αυτά! Ή μάλλον, τι λέω, τώρα θα έρθω να στα δείξω ο ίδιος. Γέλιο που έχει να πέσει αύριο.
Εγώ ένα πράγμα έχω να πώ: Αυτός ο υπολογιστής δεν πρόκειται να σβήσει ποτέ ξανά!

*

Σήμερα κερνώ όλο τον κόσμο! Δεν είναι και λίγο πράγμα, γλύτωσα όχι μόνο την αύξηση της διατροφής, αλλά και όλη τη διατροφή. Ποτέ ξανά! Γιούχου! Που είσαι κύριε Λού με τα δωρεάν προγράμματα σου να σε κεράσω.
Το ωραιότερο ήταν που είδα να σκάει από κακό της η νύν κυρία Πώς-Τη-Λένε, πρώην κυρία Καραμήτρου και φιλόδοξη μέλλουσα κυρία Παπαδάκη. Κόντεψε να πάθει αποπληξία μόλις είδε να καλεί ο Αυγουλέας τη γριά του πρώτου για μάρτυρα υπεράσπισης. Να μάθεις άλλη φορά να κάνεις κόλπα με θέα τον Παρθενώνα.
Όλα ωραία και καλά αλλά υπάρχουν και κάποια προβλήματα. Στη δουλειά δεν έχει μαθευτεί ποιός κάρφωσε τους κ.κ. LSE και Harvard στο γέρο, αλλά κάτι πρέπει να του ξέφυγε, γιατί ο περιπτεράς μου περιέγραψε ότι δύο τύποι, που έμοιαζαν με αυτούς στην περιγραφή, ήρθαν εδώ πριν από καμμιά ώρα. Δεν με βρήκαν φυσικά αλλά καλά θα κάνω να προσέχω.
Το άλλο, πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ο ιδιοκτήτης. Με τις επιτυχίες τις τελευταίας ημέρας τον είχα ξεχάσει αυτόν! Θα περάσει από εδώ κατά τις εννέα και θα αρχίσει πάλι τη γκρίνια για την αύξηση. Και τι να κάνω; Σάμπως τα έχω; Έτσι και αρνηθώ, θα με πετάξει έξω σε χρόνο dt.
Ακολουθώντας τη καθημερινή μου πιά ιεροτελεστία, κάθομαι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή που με περιμένει φορτωμένη με τη σελίδα της αναζήτησης. Μένει ακόμα ένα τελευταίο αποτέλεσμα.

4. Τετάρτη βράδυ: Αίτηση ιδιοκτήτη διαμερισμάτος για αύξηση ενοικίου. Ελάχιστα περιθώρια άρνησης. Υψηλή ζήτηση στέγασης λόγω αύξησης αριθμού εισαχθέντων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ (και λόγω νέου νόμου μεταγγραφών).
Πατήστε εδώ για περισσότερες πληροφορίες.

Ενεργοποιώ την επιλογή και εμφανίζεται το γνώριμο παραθυράκι. Στην αρχή νομίζω ότι έχω κάνει λάθος.

Αναζήτηση αναφορών σχετικών με υποκείμενο: ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΜΗΤΡΟΣ
Χρονικός προσδιορισμός: Τετάρτη 02.03.2005, 01.30
Τόπος: Οικία Νίκου Κόλλια, Χίου 108, Γαλάτσι.

---Επίσημη καταγραφή μυστικών συνομιλιών και/ή σκέψεων---

IVAN AZATROV: Zdrastvuite Nikos.
PIOTR ATANASSOV: Dobre vecher. Kak dela?.
ΝΙΚΟΣ ΚΟΛΛΙΑΣ: Μιά χαρά είμαι εγώ Φερατε το πράμα;.
PIOTR ATANASSOV: Da. Αλλά, Nikos, πρέπει μας δίνει περισσότερο λεφτά. Πολύ ρίσκο πάιρνουμε μας, πολιτσία υποψιάζεται.
ΝΙΚΟΣ ΚΟΛΛΙΑΣ: Πιό πολλά λεφτά. Άκου ρε χαμένε, χωρίς εμένα δεν θα είχατε ψωμί να φάτε. Άν δεν σας αρέσει να γυρίσετε πίσω στον Πούτιν, να δούμε πόσο καλά θα περάσετε. Σας καταζητεί όχι μόνο όλο το πρώην Σοβιετικό μπλόκ, αλλά και η Interpol, η CIA και δεν ξέρω και ποιός άλλος.
IVAN AZATROV: Καλά, Nikos, αλλά άν αστυνομία μάτει για σκέση σου με μας...
ΝΙΚΟΣ ΚΟΛΛΙΑΣ: Από ποιόν ρε να το μάθει; Από τον χαμένο τον Καραμήτρο που μένει δίπλα; Αυτός και μόνο στη σκέψη ότι θα τον διώξω τρέμει. Άλλωστε, δεν ξέρει ποιοί είστε.

---------------Τέλος καταγραφής----------------

Διόρθωση: Δεν ήξερα ποιοί είναι οι κύριοι. Τώρα ξέρω. Κάνω ένα ανώνυμο τηλεφώνημα στην αστυνομία και ένα τέταρτο αργότερα την πέφτουν στο διαμέρισμα του Κόλλια. Ωραία πράγματα. Αυτός ισχυρίζεται ότι τους έχει για βοήθεια στις οικοδομές, χωρίς να ξέρει ποιοί είναι πραγματικά. Εκείνοι τον καλύπτουν προσωρινά και έτσι γλυτώνει το αυτόφωρο. Θα έχει συνέχεια η ιστορία, δεν θα τη βγάλει καθαρή.
Μετά την όλη φασαρία, και αφού το περιπολικό έχει πιά φύγει, κτυπώ την πόρτα του διαμερίσματος του και, κάνοντας τον ανήξερο, τον ρωτώ αν θέλει να μιλήσουμε για εκείνη την αύξηση στο νοίκι.
«Ποιάν αύξηση;» μου απαντά με ένα ψεύτικο χαμόγελο. «Τόσο καιρό νοικάρης μου και να σε εκμεταλλευτώ; Εδώ λέω να σου μειώσω το νοίκι»
Με κτυπά φιλικά στην πλάτη. Βέβαια, με καλοπιάνει. Αφού είμαι ο μοναδικός μάρτυρας που μπορεί να τον χώσει στη στενή. Άψογα.

*

Κοντεύει να ξημερώσει η Παρασκευή, αλλά δεν έχω ύπνο. Πως άλλαξε η ζωή μου μέσα σε μία μόνο εβδομάδα. Προαγωγή στη δουλειά (δώρο του γέρου), αποφυγή οικονομικής καταστροφής, αποφυγή αναζήτησης νέου σπιτιού, εκδίκηση γενικώς σε πολλαπλά επίπεδα. Αναρωτιέμαι πόσο ακόμα καλύτερες θα είναι οι μέρες που θα έρθουν.
Στη σκέψη αυτή πετάγομαι από το κρεβάτι και πηγαίνω προς τον υπολογιστή. Δεν μπορώ να περιμένω, θέλω να μάθω το μέλλον. Φορτώνω και πάλι το πρόγραμμα και πληκτρολογώ το όνομα στο κελί αναζήτησης. Είναι τρείς η ώρα το πρωί. Σκέτη αρρώστια.
Ενώ περιμένω τα αποτελέσματα, την προσοχή μου αποσπά ένας παράξενος θόρυβος σαν γρύλισμα. Φαίνεται να έρχεται από την κουζίνα. Περπατώ προς τα κεί αλλά πριν πλησιάσω την πόρτα βλέπω να πετάγεται από μέσα ένα τέρας με κατακόκκινα μάτια. Μέσα στην τρομάρα μου αναγνωρίζω τον Τζέκινς Χάν, το ντόπερμαν του Κόλλια. Πως βρέθηκε εδώ μέσα;
Ο σκύλος δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται να μου δώσει εξηγήσεις, αλλά χυμάει στο κατόπι μου με τα σάλια να τρέχουν από το στόμα του. Μόλις που προλαβάινω να κλειστώ μέσα στο υπνοδωμάτιο. Ευτυχώς έχει και μία δεύτερη πόρτα που επικοινωνεί με το διάδρομο που βγάζει στην εξώπορτα. Θα μπορέσω να βγώ από εκεί και να ειδοποιήσω τον Κόλλια να πάρει το κτήνος του.
Αλλά, για στάσου ένα λεπτό. Πως μπήκε εδώ μέσα ο Τζέκινς Χάν; Μόνο ο Κόλλιας έχει τα κλειδιά του διαμερίσματος. Μήπως...
Ένας ηλεκτρονικός ήχος με ειδοποιεί ότι το πρόγραμμα τελείωσε την αναζήτηση. Που μυαλό τώρα για τον υπολογιστή! Ωστόσο το βλέμμα πέφτει στο αποτέλεσμα που φαντάζει απειλητικό πάνω στην οθόνη:

Σάββατο πρωί: Η αστυνομία προσπαθεί ακόμα να διεκρινήσει τα αίτια της δολοφονίας του κυρίου Κώστα Καραμήτρου, κατοίκου Γαλατσίου, Χίου 108. Η αποτροπαια πράξη φαίνεται να προήλθε από τη δράση πολλαπλών δραστών.
Πατήστε εδώ για περισσότερες πληροφορίες.

Νοιώθω τα πόδια μου να κόβονται. Αυτή τη φορά δεν θέλω περισσότερες πληροφορίες, θέλω απλά να φύγω μακρυά από δώ. Κινούμαι μέσα στο διάδρομο, προς την κατεύθυνση της εξώπορτας, ενώ ακούω το Τζέκινς Χάν να ξύνει με τα νύχια του την πόρτα του υπνοδωματίου. Είμαι έτοιμος να γυρίσω το πόμολο, όταν ακούγεται ένας δυνατός κτύπος πάνω στην πόρτα, μεταξύ γροθιάς και κλωτσιάς, μαζί με μία βαρειά αντρική φωνή:
«Άνοιξε ρε καραγκιόζη να σε ξεσκίσω»
Κοιτώ από το ματάκι και αντικρύζω ένα ανθρώπινο βουνό, έναν τύπο δύο μέτρα, σκέτο Terminator.
«Με συγχωρείτε, αλλά ποιός είστε, τι θέλετε;» ρωτώ μέσα από την πόρτα, ψελλίζοντας.
«Άνοιξε ρε αλήτη να σε κάνω αγνώριστο, που μου στεναχώρησες τη Γωγώ μου. Παλιοσκουπίδι που σε άντεξε και πέντε χρόνια»
Ο Μήτσος είναι αυτός; Αυτός είναι σκέτη ντουλάπα.
«Δεν πειράζει, μη μου ανοίγεις, θα σπάσω την πόρτα και θα σε βάλω να τη φάς»
Φαίνεται πως διαθέτει τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει την απειλή του. Μοναδική μου διέξοδος διαφυγής η μπαλκονόπορτα.
Βγαίνω γρήγορα στον ακάλυπτο χώρο, ανάμεσα στα δέντρα του κήπου της εγκατελειμμένης μονοκατοικίας. Δεν έχω προχωρήσει πάνω από δύο μέτρα όταν ακούω ένα σφύριγμα και νοιώθω ένα κάψιμο στο αριστερό μάγουλο. Αγγίζω το πρόσωπο μου και το χέρι μου γεμίζει αίματα. Ακούγεται ένα δεύτερο σφύριγμα και ένας φρικτός πόνος διαπερνά το πόδι μου.
Κάποιος με πυροβολεί! Αμάν! Χρησιμοποιεί σιγαστήρα. Άν δεν ήταν τόσο σκοτεινά, θα με είχε πετύχει στο δόξα-πατρί από την αρχή.
Ξαναχώνομαι μέσα στο υπνοδωμάτιο. Πρέπει να κλείσω τον υπολογιστή, το φως της οθόνης φανερώνει τις κινήσεις μου στον σκοπευτή. Πάνω στο πανικό μου – ή μήπως είναι το υποσυνείδητο μου – πατώ την επιλογή ‘Περισσότερες πληροφορίες’.
Ανοίγει το γνωστό παραθυράκι:

Αναζήτηση αναφορών σχετικών με υποκείμενο: ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΜΗΤΡΟΣ
Χρονικός προσδιορισμός: Παρασκευή 04.03.2005, 03.13
Τόπος: Οικία Κώστα Καραμήτρου, Χίου 108, Γαλάτσι.

---Επίσημη καταγραφή μυστικών συνομιλιών και/ή σκέψεων----

ΝΙΚΟΣ ΚΟΛΛΙΑΣ: Εδώ μέσα Τζέκινς Χάν. Έτσι μπράβο παιδί μου. Ξέρω, πεινάς, επίτηδες σε άφησα νηστικό. Αγαπάει ο θεός το νοικοκύρη που έχει κονέξια με την αστυνομία. Να δούμε σε ποιόν θα μιλήσεις τώρα, κύριε Καραμήτρο.
ΓΩΓΩ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ: Με έκανε σκουπίδι στη δίκη. Τα έχωσε στη γριά και τα είπε όλα. Τα παιδιά μου με βρίζουν. Μήτσο μωρό μου, αν με αγαπάς, θέλω να τον σκοτώσεις.
ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ: Πρέπει να δώσουμε ένα παράδειγμα σε όσους καρφώνουν συναδέλφους τους.
ΑΡΓΥΡΗΣ: Έχω βρεί έναν επαγγελματία. Για 100.000 ευρώ θα την κάνει χειρουργικά τη δουλειά.

--------------------Τέλος καταγραφής----------------------

Προσπαθώ να σβήσω τον καταραμένο τον υπολογιστή αλλά έχει κολλήσει και η καταραμένη η οθόνη φωτίζει το δωμάτιο σαν φάρος. Όπου να ’ναι η επόμενη σφαίρα θα με πετύχει στο κεφάλι.
Ανοίγει ακόμα ένα παραθυράκι στην οθόνη:

Προσοχή: Η δωρεάν χρησιμοποίηση του προγράμματος λήγει μετά την χρησιμοποίησης της επιλογής ‘Περισσότερες Πληροφορίες’ για τρείς φορές (όρος Β άρθρο 13 συμφωνητικού δωρεάν παραχώρησης του προγράμματος). Η πληρωμή γίνεται με το συνήθη διακανονισμό της εταιρείας Cipher.

Το ήξερα! Τίποτα δεν δίνουν δωρεάν αυτοί οι κομπιουτεράδες. Αλλά να ήταν αυτό το πρόβλημα μου! Σβήσε, γελοίο μηχάνημα, σβήσε!
Μία ακόμα σφαίρα κάνει κομμάτια το τζάμι για να σφηνωθεί πάνω στο κουτί του υπολογιστή. Η οθόνη αρνείται ακόμα κι έτσι να σβήσει. Μόλις που προλαβαίνω να χωθώ πίσω από το γραφείο. Οι μεντεσέδες της εξώπορτες αρχίζουν να ξηλώνονται με έναν τρομερό κρότο, που αναταγωνίζεται σε ένταση το γρύλλισμα του Τζέκινς Χάν. Δεν θα γλυτώσω, τελικά.
Ώστε Cipher λεγόταν τελικά η εταιρία. Δεν ψεύδιζε τελικά ο Κινέζος. Πως λεγόταν, είπαμε; Λού. Ο κύριος Λού της εταιρίας Cipher. Λού-cipher.
Νόμιζα πως είχα κάνει συμφωνία με έναν πλανώδιο πωλητή προγραμμάτων. Τελικά είχα σφίξει το χέρι με τον ίδιο τον διάβολο.
Καθώς ακούω την εξώπορτα να πέφτει με κρότο στο πάτωμα, αντικρύζω τον ελεύθερο σκοπευτή να μπαίνει μέσα στο δωμάτιο με το όπλο προτεταμένο. Και η τελευταία μου σκέψη δεν μπορεί παρά να συμπυκνώνει την όποια σοφία συγκέντρωσα στο διάστημα της σύντομης ζωής μου, δεν μπορεί παρά να οδηγεί σε ένα απλό συμπέρασμα:

Έπρεπε να έχω κρατήσει την γραφομηχανή.